ᴀᴍɪʏᴀɴᴇ ᴍᴀꜱᴜᴍ🕊 (Kırık Kalpler Serisi 1, 2, 3)

Beni buradan takibe alabilirsiniz. Birde oylarınızı ve yorumlarınızı eksik etmeyin. Tereddütle ağlamaktan kısılan sesimi bulmak için boğazımı temizledim; "Kimse var mı ?" Sessizlik... "Yardım edin! Kimse yok mu ?" Sessizlik... "Lütfen..." boğazımdan bir hıçkırık kaçtı. "Lütfen yardım edin! Ne istiyorsunuz benden!?" Derin bir nefes alıp kapıya vurdum. Sert bir yumruk. Bir kez daha. Bir kez daha. "Bakın." dedim açıklamaya çalışarak. "Abimi nereden? Tanıyorsunuz bilmiyorum! Size ne yaptı? Onu da bilmiyorum! Ama bu şekilde olmaz. İzin verin konuşalım." Sessizlik sinir bozucu bir şekilde tüm ortamı ele geçirmeye devam etti. "Uzun zamandır abimi görmedim." Beni duyan var mıydı bilmiyordum ama deneyecektim. "O...o uzun zaman önce gitti." Bu sefer boğazımdaki yumrunun sebebi başkaydı. Konuşabilmek için yutkunmayı denedim. "Annemle beni bırakıp gitti. Şu anda tam olarak Nerede? Yaşadığını bile bilmiyoruz. İnanın bana...lütfen." Umutsuzlukla başımı kapıya yasladım. "Biz size hiçbir şey yapmadık. Ben size hiçbir şey yapmadım. Bu yüzden lütfen...lütfen bırakın gideyim." Gittikçe gücünü yitirdi sesim. Fısıltıya kucak açtı. "Ben size bir şey yapmadım..." Gözlerimden bir damla düştü soğuk zemine. Ardından diğeri aldı yerini hemen yanında bir sonraki... Burnumu çekip derin bir nefes aldım. "Eğer abim size kötü bir şey yaptıysa..." Bu ihtimali düşünmek bile istemiyordum. "Eğer para borcu varsa? Geri ödeyebilirim." Dedim ikna etmeye çalışarak. Bankadan kredi çekerdim, az çok biriktirdiğim ne varsa verirdim. Yeter ki beni annemden ayırmasınlardı. Oğlunu uzun zaman önce kaybetmişken kızını da kaybederse canlı canlı ölürdü o. Nefes alamaz, böyle bir acıya bir kez daha göğüs geremezdi. yalvarışlarımın tek nedeni kendimi kurtarmak değildi. Annemi de kurtaracaktım. Buna mecburdum! Sessizlik devam etti...ve süregeldiği tüm bu zaman boyunca yaktı beni. En sonunda sinirle nefes verip oturmaktan uyuşan bacaklarıma aldırmadım ve cama yöneldim. Belki de beni umutsuzluğa boğan bu sessizlik benim kurtuluş sesimdi. Eğer evde beni duyan kimse yoksa yakalayacak kimse de yok demekti. Pencereye yaklaşıp camı açmayı denediğimde beklediğim gibi kilitliydi. Ama bu beni durduramayacaktı. Cama fırlatabileceğim sert bir şey aradım etrafta. Gözlerim serum askısına ilişirken elime alıp ayak kısmındaki lastikleri çıkardıktan sonra o kısmı cama gelecek şekilde çevirdim. Hadi Melek, Yapabilirsin ! Sırtımı kapıya verecek kadar geri gittikten sonra kollarımı gergin hale getirdim ve tüm gücümle koşarak serum askısını cama geçirdim. Büyük bir gürültüyle birlikte dışarıya uçan serum askısına gülerek baktım. Camın nerdeyse tamamı inmişken gürültülü bir bedeli olmuştu. Birkaç saniye kapıyı dinledim. Herhangi bir hareket var mı? Diye. Bu sefer devam eden sessizlik beni daha mutlu yapamazdı. Hızlıca pervazda kalmış cam parçalarını elime doladığım ince örtüyle temizledikten sonra pervaza serdim ve iki bacağım aşağıya sarkacak şekilde oturdum. İkinci katta olduğum için yüksek görünüyordu ama durmayacaktım. Ya şimdi, yada hiç! Derin bir nefes alıp kendimi aşağıya bıraktım. Acı inanılmazdı. Gözlerimi karartmış ve neredeyse kayıp gidecek olan zihnimle kaçmak için savaşan ruhumu karşı karşıya getirmişti. Acıyla gözlerimi kısmış derin derin nefesler alıyordum ama bacağımın kırıldığının farkındaydım. Sıyrılan elbisemin altında bile yumru şeklinde yana kaymış kemiğimi görebiliyordum. Oturur pozisyondan vazgeçip bağırmamak için ellerimle ağzımı kapattım. Gözyaşlarım hiç durmadan şakaklarımdan çimlere akarken acı her yerdeydi ve nefesimi kesiyordu. Derin derin soluklar alırken inleyerek oturmaya çalıştım ve bir kez daha baktım bacağıma. Korkuyla çığlık atıp yeniden yattığımda napacağımı düşünüyordum. Sürünmeliydim ama canım o kadar çok yanıyordu ki kendimde bunu yapacak gücü bulamıyordum. Saniyeler sonra bacağımda başlayan ani ağrı kısa bir anlığına gözlerimi kararttı. Bayılma! Sakın bayılma! Nefes alıp vermeye devam ederken tekrar doğruldum, bu sefer bacağıma bakmamayı akıl edebilmiştim. Bir elimde ağzımı kapatıp diğer elimle kendimi bahçe kapısına sürümek için uzattım. Eğer o kapıdan çıkmayı başarır ve yoldan geçen herhangi bir insan veya arabadan yardım almayı başarabilirsem, kurtulabilirdim. Ağzımı kapattığım elimi iyice bastırdım. Diğer elimle kendimi çekmek için hamle yapar yapmaz boğuk bir çığlık duyuldu. Bu sesin benden geldiğini anlamam karanlığa kayan zihnimle biraz zaman almıştı. Tekrar denemek için elimi ileriye uzattığımda elimin birkaç santim ötesindeki siyah ayakkabılar korkuyla geri çekilmemi sağladı. Ani hareketim küçük bir çığlığın daha kaçmasını sağladı dudaklarımdan. "Bak bak, burada kim varmış." Dedi keyifle yabancı bir ses. Güneş yüzünden yüzünü seçemezken başını kırık bacağıma çevirdi. "Beceriksiz hem de." Dedi gülerek. Yakalanmanın yenilgisi ve bacağımın inanılmaz ağrısı olduğum yerde titrememe sebep oldu. Güneşin tam hedefiyken aniden donmaya başlamıştım. Gözyaşlarımsa yanaklarımın hiç kuru kalmasını sağlamıyordu. Çınlayan kulağımın arasında ayak sesleri duydum. Ardından etrafım güneşe siper olan bedenlerle doldu. Vücudum gölgede kaldı. Daha çok üşüdü...Karşımdaki adamın belinden çıkardığı silahın karanlık gölgesini seçtiğimde sıcak bir yaş daha aktı belki de gömüleceğim bu toprağa. Çiçek açar mıydım acaba ? Silahın ateşlenmeye hazır hale getirdiği sesi duyuldu. Bu kadar! Burada öleceğim. Gözlerimi kapattım. Seni seviyorum anne ve çok üzgünüm. Affet! Silah sesini duymayı beklerken, beklemediğim başka bir ses duydum. "Bu rezillik de neyin nesi!" Etrafımdaki gölgeler bir bir çekilirken başıma silahı dayayan adam bir adım öne çıkıp tiksintiyle beni gösterdi. "Abi kaçarsa alnından vurun demiştin. Biz de emrini uyguluyorduk." Dedi açıklayarak. Cehenneme düşmüştüm. Bunun yanı sıra şu anda burada ölmemin de kurtuluş olacağını anlamıştım. Çünkü bu adamın elinde ölmekten beter olacaktım. Bu kurtuluş muydu? Adam yere yığılmış vücudumun birkaç adım önünde durdu. Gölgesi dev gibiydi ve beni donduruyordu. Eğer şu anda öleceksem bir çift lafım vardı. Güneş yüzünden kıstığım gözlerimle karanlık, dev bedenine döndüm. "Se-Senn..." Lafımı tamamlayamadan beklemediğim karanlık bir kez daha hapsetti beni...Yolun hangi boyutundaydım ? Yolun hangi boyutundaydım ? 🌸Devamı gelecek... Oylarınızı esirgemeyin bu benim ilk kitabım desteğinizi bekliyorum yanlışım varsa afetin ilk acemi eserim. 🌸 Beni buradan takibe alabilirsiniz onur_rr Kırık kalpler üç serili bir kitap halinde olacak canlar. 1.seri Âmiyane Masum 2.Seri Gupse 3.Seri Gölge şeklide ve hepside burada olacak inşallah. İnstagram onur_rr_71 hesabımıza bekliyorum sizi canlar. 😍 Beni de buradan takip ederseniz kitap ile ilgili bildirimleri, duyurulardan hemen haberdar olursunuz canlar. 😍