44.Bölüm 🎈
KEYİFLİ OKUMALAR CANLARIM ❤
🌸🌸🌸ABİSİ ÖLMÜŞ..🌸🌸🌸
Aklıma sen gelince, kalbime bir sessizlik çöküyor. Gözlerim sen'sizlikle doluyor.
44.Bölüm
Aklıma sen gelince, kalbime bir sessizlik çöküyor. Gözlerim sensizlikle doluyor.
Annem benim anlamadığım neyi anlamıştı da beni oradan uzaklaştırıp odaya getirmişti.
Bebeklerimi düşünerek fazla heyecan ve stres yapmamak için onlara karşı gelmedim odaya gelip yatağa oturdum ama hissediyordum kötü bir şey olmuştu bu kötü şeyi duymamak için yatağa uzandım .
Annem beni yanlız bırakıp dışarı çıktı.
"Kızım sen dinlen , ben dışardayım "
"Tamam anne ."
Annem dışarı çıkınca odada tek başıma kaldım yatakta sesizce fısıldatım .
"Canavar..Ölme sakın"
************
"Çekilin önümden, onu görmek istiyorum!"
"Olmaz göremezsin onu."
"Neden göremiyorum ?"
"Çünkü..bilinci kapalı kimseyi almıyorlar mikrop kapmaması için"
"Olsun genede görmek istiyorum onu, camın arkasından bakarım bende."
Şeyda bir saattir beni Sinan'ın yanına gitmemem için ikna etmeye çalışıyordu.
"Kötü bir şey oldu demi...Yoksa engel olmazdınız benim onu görmeme.."
Açık kapıdan içeri Fatih girdi.
Göz yaşlarımı silip burnumu çekip ona bakarak konuştum.
"Siz söylemeseniz bile ben hissediyorum kötü bir şey oldu.."
Fatih bitik haldeydi eliyle saçlarını arkaya doğru çekip yanıma geldi.
"Oldu...Sonunda Allah bizim belamızı verdi. Abim uyanmıyor.. Şimdi Fırat kendi hastanesine nakil yaptırıyor sende burda durma Fırat'ın hastanesine senide nakil yaptırıyoruz. Hemen hayır deme abim uyanınca ilk seni görmek ister, iki gündür sende onu görmek istiyorsun en doğrusu bu, toplanın çıkalım. "
Kafamı sallayarak dediklerini onayladım, konuşacak halim kalmadı
Uyanmıyordu..Ya bir daha uyanmazsa..
Bunu düşünmek bile istemiyordum.
Şeyda ve Fatih dışarı çıktı. Annem üstümü değiştirdi.Onun yardımıyla hastaneden çıktım. Dışarda her zaman olduğu gibi siyah arabalarla zebaniler bizi bekliyordu.Şeyda, Fırat, Fatih, Mert bizimle aynı arabada geldiler bunların ayrı arabası yok muydu ?
Hepsi buraya tıkıştı görende bir şeylerden bizi koruyor sanır.
"Sinan nerde şuan hepiniz burdasınız?"
Mert gözlerini kaçırdı onü Şeyda ve Fıratda takıp etti. Soruma Fatih cevap verdi.
"Onu arabayla götürecek halimiz yok ya,Onlar önden Ambulansla gittiler,Yıldız, Uğur, Macide Babanne, Yılmaz amca ve Gül yenge onlar önden gitti hastaneye."
"Tamam haklısınız. "
Kafamı annemin omzuna koydum yolumuz uzundu biliyorum. Gözlerimi kapattım uzun yolculukları en iyi bu şekilde geçirirdim ya da uyanık olduğum süre boyunca ağzımın susmayacağını biliyorum bu yüzden daha fazla insanları sık boğaz etmemek için uyumaya çalıştım.
Biraz vakit geçtikden sonra arabada telefon sesi yayıldı. Gözlerimi açacağım zaman Fatih'in anneme sorusuyla gözlerimi açmadım.
"Necla teyze uyuyor mu?"
"Evet uyuyor oğlum."
Bunlar ne iş çeviriyordu.
"Söyle Uğur?"
"Ne demek bir şey bulamıyoruz her yere didik didik bakın o ameliyatdaki piçleri
Konuştur! Biz Meleği hastaneye bırakıp size katılacağız. "
"Tamam hadi, haberleşiriz. "
Telefon konuşması bitince, Fırat sordu
"Bir şey bulabilmişler mi?"
"Yok.."
Bu sefer sesinden ağladığı belli olan Mert konuştu.
"Lan nereye götürdüler yaralı adamı!"
"Sessiz olun uyanırda bunları duyarsa boku yersiniz! Bu kız üç can taşıyor bebeklerden biri ölümün eşiğinden döndü bir daha yaşayacağı heyecan stresde üç bebekte Melekte hayatta olmaz bunu unutmayın sakın!!"
Şeyda'nın sözleriyle ortamda sessizlik oluştu.Yüzüme gelen yaşlılıkla annemin ağladığını anladım. Durum bizim için bu kadar kötüydü demek..
Bebeklerim için daha sakin kalmam lazımdı kendimden geçsem bile onlardan vazgeçemezdim. Daha fazla onalara soru sorup kendimi heyecan ve strese sokamazdım..
Uzun bir yolculuk sonuvu hastaneye gelmiştik .
Burdan onun kolları arasında çıkmıştım.
Gene burdan birlikte ayrılır mıydık...
Bana hazırlanan odaya geçtim.
Akşam olduğu için camın ağzına oturdum aklımda Sinan'ı düşünerek karanlık gökyüzünü izledim.
************
Bir ay geçmişti hastaneye geleli.
Altıncı ayımıza girmiştik artık çok zorlamıyordum. Belki gebeliğimin üçüz olması yüzündendi bilmiyorum, ya da bir aydır onu hiç göremedim içindi...
Bir aydır bana durumunun aynı olduğunu ,görmememin daha iyi olacağını söylüyorlardı.
Onları dinlemeyip kapıyı açıp ona gitmeyi çok istedim! Ama bir anne olarak bebeklerim daha öncelikliydi onların sağlığı için sakin kalmaya çalışıyorum. Her namazımdan sonra dualarımla onun için Rabbimden şifa istiyordum inşallah biran önce ayağıya kalkması için..
İnşallah dualarım kabul olurdu.
Şiş karnımı okşadım.
"Babasız evlerde akşam erken olur...Ben hayatım boyunca bunu sonuna kadar yaşadım,başıma gelenler belki babam yanımda olsaydı yaşamak zorunda olmazdım siz inşallah babasızlığı yaşamazsınız meleklerim..Siz mutlu olun ben zaten mutlu olurum bu saatten sonra siz mutlu olun..Anne olmak böyle bir şeymiş galiba yavaş yavaş öğreniyorum sizin mutluluğunuz için her şeyden vazgeçebilir, sizin için her şeyi yapabilirim sadece sizin için...Şimdi annemi daha iyi anlıyorum. "
Akan göz yaşlarımı silip devam ettim onlarla konuşmaya .
"Annem hep söylerdi anne olunca beni anlarsın diye ."
Kıkırdayım göz yaşlarımı sildim
"Şimdi anlıyorum annemi..Sinan'ı nasıl gözü dönüp vurduğunuda.."
Göz yaşlarım silip
"Mutlu olacağız..Üzülmek, heyecan ,sters yapmak yok bakın ufaklar içerde akıllı durun, babanız gözlerini açmadan gelmek yok ,o sizi çok seviyor, itiraf edeyim bazen kıskanıyordum sizi..Aranızdaki o güzel bağı.. Gözlerini açsın ben hep kıskanıyım.."
Annemin odaya girmesiyle ona baktım
"Anne.."
"Aynı kızım...Bir gelişme olunca hemen haber verecekler bize."
Kafamı sallayarak kendimi sakin kalmaya çabaladım.
"Şeyda bugün biraz daha yürü demiş sana ,hadi bakalım biraz daha yürüyelim. "
"Tamam olur.."
Annemle hastanenin huzuru bahçesine inip biraz yürüdüm.
Günler böyle geçiyordu onsuz ve bir garip..
*************
Sekizinci ayımıza girdik iki hafta sonra doğum olacak ama sen hâlâ uyanmadın..
Geceleri rüyamdan senin son hâlini görerek uyanmaktan bıktım artık!
"Bir deniz düşün; susuz. Bir insan düşün; mutsuz. Bir gece düşün; uykusuz. Bir bahar düşün; çiçeksiz. Bir de bizi düşün; sensiz..."
Kaç aydır düşünmekten beynim error veriyor artık.
Şu düşünecek zamanda çok keşkelerim oldu hemde dolu dolu keşkeler..
En başındada seninle böyle tanışmamak geliyor..
Tanışsaydık ama böyle değil be canavar..
"İçim parçalanana kadar düşünüyorum seni, sesini, mimiklerini, gülüşünü, yüzünü. Biz olmayı özlüyorum, gel yalvarırım. Eğer gelmezsen elimden kurtulamazsın canavar!Gelmezsen peri kızı seni affetmeyecek.."
"Melek nerdesin!! Melek!!"
Göz yaşlarımı silip bana seslenen Şeyda'ya cevap verdim.
"Burdayım.."
"Nerdesin sen !Yüreğime iniyordu hastaneden niye bu kadar uzaklaştın!"
Etrafıma baktım
"Farkında değilim biraz ağrım olunca yürümek istedim..bu kadar uzaklaştığımın farkında değildim özür dilerim."
"Ben öyle demek istemedim birden korktuk biz asıl ben özür dilerim fazla tepki verdim. Fatih'le abimi ,Yıldız'ı arayım seni bulduğumu söyleyim de seni aramayı bıraksınlar. "
"Sen ciddi misin alt tarafı yürüdüm bu herkes niye panikledi ki her taraf zebanilerle dolu zaten."
"Zebaniler?"
"Korumalar işte !"
Kahkahalar içinde gülerek bana cevap verdi nesi komikti bu dediklerimin
"Melek yaa komik kızsın, onlar bizi koruyor. "
"Kimden?"
"Şey..bilmiyorum ama onlardan zarar gelmez neyse sen zebanileri ay pardon korumaları boşver de ağrım mı var dedin?"
"Evet vardı..Ama geçti. "
"Tamam hastaneye gidelim bir bakalım yeğenlerimin ve annesinin durumu nasıl?"
"İyi iyi biz turp gibiyiz, siz gidin Sinan'la ilgilenin biran önce uyansın yoksa uyanmazsa ben ona biliyorum!"
"Waayy Canavarın Peri kızı hırçınlaştı mı ne?"
"Ne Canavarın Peri kızı !Ne hırçınlaşması! Yok öyle bir şey ben annemle babam dışında kimsenin kızı falan değilim!"
"Tamam peri kızı bir şey demedim, sende son aylarında bir garip oldun haa."
"Yok canım öyle mi oldum! Bırak kolumu o zaman benimle konuşma! "Ben giderim hastaneye. "
"Melek farkında mısın ben senin doktorunum yaa."
"Senden başka doktor mu yok be hastanede!"
"Valla yok bunu dediğin iyi oldu, abime bunu hatırlatıp maaşıma zam isteyeceğim ."
"Bu zamana kadar istemediğin hata."
"Ne kadar zam istesem acaba? %30 iyi midir?
"%30 mu, bence %80 iste."
"Evet evet %80 en iyisi "
***********
2 hafta daha geçti bugün yarın doğum olacak ama Sinan'ın durumu hâlâ aynıydı..
Herkesin benden farkı yoktu geçen aylar hepimizden bir şeyler ayıp götürmüştü..
Yıldız iyice içine kapanmıştı ,Fatih zayıflayıp erimişti, Mert eski neşeli halinden eser yoktu, Uğur, Yiğit, ikizler Çetinle , Çelik fark bir dünyadaydılar herkes bir garip kalmıştı Sinan'ın yokluğunda..
Babanne ve Gül yenge onlarda yanıma gelmişti ama onlarda da durum iyi değildi...
Bahçeye gitmek için asansörden inerken köşede konuşan Fatih ve Yiğit'in tartışma sebeplerini duyunca olduğum yere çakıldım.
"Abisi ölmüş ceset tanılmıyacak halde kimlikten teşhis etmişler."
"Ne demek ölmüş lan o Kerem piçini ben ellerimle gebertecektim! Emin misiniz onun olduğuna?"
"Yigit oğlum sakin ol bi ,eminiz kimlik Kerem Yağıça ait! Abim ortalıkta yok kaç aydır nerde öldü mü, kaldı mı bilmiyoruz! Elim kolum bağlı bakmadığımız yer kalmadı..Kim niye abimi kaçırdı hastaneden, düşünmekten kafayı yiyeceğim "
"Allah kahretsin!!! O adam ölmeyecekti!!"
Yiğit sinirle ortalığı dağıtırken Fatih beni fark etti.
"Melek..Sen niye indin aşağı bir şe-"
"A..abim öldü mü?"
Kafasını sallayarak onayladı beni...
Abimdi o benim, kötü şeyler yapmıştı ama ölümü yakıştıramadım ona..
İnsanlar ölmeden çekseler hatalarını...
İlla ölmeleri şart mı?
Annem bunu duyunca üzülür mahvolurdu kendini toplayamazdı..evlat acısına katlanamazdı..
Fatih'in diğer dediklerini hatırlayınca kasıklarımdaki başlayan ağrılar daha çok arttı
Abim ortalıkta yok kaç aydır nerde öldü mü, kaldı mı bilmiyoruz! Elim kolum bağlı bakmadığımız yer kalmadı..Kim niye abimi kaçırdı hastaneden, düşünmekten kafayı yiyeceğim "
"Sinan nerde..Ahh..aaa.."
"Şeyda'ya haber verin acill!"
Doğum başlamıştı Melek ve diğerleri ecel terleri dökerek doğumhaneye yetişmişlerdi
Sevgili okur canlarım gölge diğer bölümde gelecek inanın onu yazmak için çoğu şeyi kısa kestim ama gördüğünüz gibi bölümler uzun uzun oldu ama yarına insAllah gölge olan bölüm geliyor.
Allah'a emanet olun
Yarın görüşmek üzere inşallah. ♥️♥️♥️
