Fileye değmeden

BAZI İHANETLER BAĞIRMAZ. SESSİZCE GELİR. VE İNSANI YERİNDEN EDER. Şevval, 7. sınıfta sıradan bir öğrenci gibi görünür: okul, dersler, voleybol, arkadaşlar… Ama bir gün, en güvendiği yerden gelen bir darbe, onun dünyasını ikiye böler. Bir anda adı konuşulur. Söylenmeyen sözler ona aitmiş gibi yayılır. Bakışlar değişir. Sessizlikler ağırlaşır. Ve Şevval şunu öğrenir: En zor acı, arkadan vurulandır. Bu hikâye; ilk güven kırıklıklarının, yanlış anlaşılmaların, susarak güçlenmenin ve insanın kendini seçmesinin hikâyesi. Aşk sandığı şeylerden vazgeçerken, gerçek dostluğu sessiz bir köşede bulur. Bağırmadan, açıklama yapmadan, kendi yolunu çizmeyi öğrenir. Bu bir intikam hikâyesi değil. Bu, ayakta kalmanın hikâyesi. Şevval’in hikâyesi, ergenliğin en kırılgan yerinden vurur. Ama aynı zamanda şunu fısıldar: “Herkes seni konuşurken, sen büyüyebilirsin.”