Bölüm 16

O gün her şey çok normal başlamıştı. Ta ki onu görene kadar.Kerem, salonun girişinde bir kızla konuşuyordu. Kız uzun uzun anlatıyor, ellerini kullanıyor, kahkahalar atıyordu. Ama yürümek değildi bu. Fazlasıydı. Uçuyordu. Gözleri parlıyor, Kerem’e hayran hayran bakıyordu. Kerem ise… dinliyordu. Gülümsüyordu. Rahattı.İçimde bir şey gerildi.Topu elime aldım. Parmaklarımı sıktım. “Umurumda değil,” dedim kendime. Ama bakışlarım istemsizce onlara kayıyordu. Kız Kerem’e yaklaştıkça içimdeki sessizlik dağılıyordu. Kerem bir an başını kaldırdı. Beni gördü.Göz göze geldik.Kaşları hafifçe kalktı. Gülümsemesi değişti. Küçük. Tehlikeli. Sanki ne olduğunu anlamış gibiydi. Ve hoşuna gitmişti.Isınmaya başladık. Topu sert sert sektiriyordum. Elif bana baktı. “Biraz agresifsin,” dedi. Omuz silktim. “Enerjik,” dedim.Kerem sahaya girdi. Bilerek yakınımdan geçti. “Bugün sinirlisin,” dedi alçak sesle. “Yok,” dedim. “Sen öyle sanıyorsun.” Gülümsedi. “Sanmıyorum,” dedi. “Görüyorum.”Pas çalışmasına başladık. Normalden çok daha sert oynuyordum. Topu alırken dizlerimi daha sert kırıyor, dönüşleri keskin yapıyordum. Bir pozisyonda topu öyle bir kestim ki salonda ses yankılandı. Herkes durdu.Kerem’in dudakları kıvrıldı.“Biraz yavaş,” dedi koç uzaktan. Başımı salladım ama yavaşlamadım.Kız kenardan bizi izliyordu. Az önceki özgüveni gitmişti. Bakışları kararsızdı. Kerem’le bana bakıp duruyordu. Özellikle bana.Bir pozisyonda Kerem’le aynı topa hamle yaptık. Çarpışmadık ama çok yakındık. “Manyak mısın?” dedi. “Top benimdi.” “Hayır,” dedim. “Geç kaldın.” Gözlerime baktı. Gülüyordu. Sinirlenmemişti. Keyif alıyordu.“Bilerek yapıyorsun,” dedi. “Ne?” dedim. “Bu hâlini,” dedi. “Hoş.”Sinirim daha da arttı.Smaç için adımladım. Bu sefer gerçekten sertti. Zıpladım. Topa tüm gücümle vurduğumda salon sustu. Top çizginin içine düştü. Net. Tartışmasız.Kerem alkışladı. “İşte bu,” dedi. Sesinde hayranlık vardı. Sinirden doğan bir güçtü bu ve o bunu seviyordu.Kızın yüzüne baktım. Şaşkındı. Sanki sahada kimin kim olduğunu yeni fark etmişti. Kerem’e baktı, sonra bana. Geri çekildi. Bir adım. Sonra bir tane daha.İdman sonunda Kerem yanıma geldi. “Kıskandın,” dedi direkt. Durmadım. “Saçmalama,” dedim. “Çok belli,” dedi. “Ve evet… hoşuma gitti.”Durup ona döndüm. “Bundan mı besleniyorsun?” dedim. Omuz silkti. “Biraz,” dedi. “Ama sen böyleyken daha iyisin.” Gözlerimi devirdim. “Sinir bozucusun.” “Biliyorum,” dedi. “Ama bak,” dedi başını kızın olduğu tarafa çevirerek, “uçuş indi.”İçimdeki gerginlik yerini tuhaf bir tatmine bıraktı. Haklıydım. Güçlüydüm. Ve bunu saklamıyordum.