Bölüm 17

O gün sıranın bana geçtiğini biliyordum.Kerem hâlâ o kızla konuşuyordu. Kız bu sefer biraz daha mesafeliydi ama gözleri yine Kerem’deydi. Kerem rahat görünüyordu. Fazla rahat. Dün olanlardan keyif aldığı belliydi. Bu keyif beni sinirlendirdi.Ve ben sinirlendiğimde susmam.Bahçede Emir’i gördüm. Aynı sınıftan, voleybolla ilgisi yok ama konuşması kolay biri. Yanına gittim. Bilerek. Abartmadan ama net. Gülerek. “Bugünkü idman zor olacak,” dedim. “İzlemeye gelir misin?” Emir şaşırdı. “Tabii,” dedi. Gülümsedim. Fazla gülümsedim.Kerem’in bakışını hissettim.Dönüp bakmadım.İdmana girerken Emir kenarda duruyordu. El salladı. Karşılık verdim. Kerem topu sertçe yere vurdu. “Odaklan,” dedi bana. “Kendine bak,” dedim. Sesim sakindi. Gözlerim meydan okur gibiydi.Isınmaya başladık. Kerem pası sert attı. Bilerek. Topu kontrol ettim. Ona doğru baktım. “Bu muydu?” dedim. “Zayıf.” Kaşları çatıldı. “Konuştuğun çocuğa gösterirsin gücünü,” dedi. Gülümsedim. “Merak etme,” dedim. “Herkes görür.”O kız kenardan izliyordu. Emir de. İki farklı bakış. İki farklı enerji.Bir pozisyonda Kerem’le karşı karşıya geldik. Top benimdi. Sert döndüm. Hamlemi geç yaptığını fark ettim. “Geç kaldın,” dedim. “Bilerek mi?” dedi dişlerinin arasından. “Evet,” dedim. “Ne yapacaksın?”Topu kurtardı ama sinirlenmişti. Bu hoşuma gitti.İdman arasında o kız yanıma geldi. Sesini alçaltmıştı ama netti. “Kerem’le aranızda bir şey mi var?” dedi. Gülümsedim. “Sence?” dedim. Omuz silkti. “Bilmiyorum,” dedi. “Ama bugün garip.” Başımı salladım. “Evet,” dedim. “Çünkü bazı şeyler yerini buluyor.”Kız bir şey demedi. Uzaklaştı. Şaşkındı. İlk günkü özgüveni yoktu.Kerem bunu gördü. Yanıma geldi. “Ne konuştunuz?” dedi. “Kıskandın mı?” dedim. “Ben mi?” dedi. “Biraz,” dedim. “Hoşuna gittiğini sanıyordum.” Gözlerimi kaçırmadım. “Ama bak,” dedim, “öyle durmuyorsun.”Saha tekrar hareketlendi. Bu sefer ben daha kontrollüydüm. Sert ama akıllı. Hamlelerim netti. Kerem’le her karşılaşmamız küçük bir savaşa dönüyordu. Bir pozisyonda topu ondan önce aldım. “Yavaşsın,” dedim. “Dikkatim dağınık,” dedi. “Belli,” dedim.Kenardan Emir’in bakışını yakaladım. Kerem de yakaladı. O an pası bilerek sertleştirdi. “Gösteri mi yapıyorsun?” dedi. “Aynı şeyi sen yapmadın mı?” dedim.İdman bittiğinde hava gerilmişti. Kerem yanıma geldi. Sesini alçalttı. “Bu oyun tehlikeli,” dedi. “Hangisi?” dedim. “Kıskandırma.” Omuz silktim. “Sen başlattın.”Bir an sustu. Sonra gülümsedi. “Yakışıyor sana,” dedi. “Sinirlendirdi,” dedim. “Ama dürüsttün.” “Sen de,” dedi. “Ama kabul et,” dedi, “ikimiz de bundan besleniyoruz.”Emir yanımıza yaklaştı. “Güzel oynadın,” dedi bana. “Sağ ol,” dedim. Kerem araya girdi. “Bir dahaki sefere tribünde daha sessiz ol,” dedi. Emir şaşırdı. Ben güldüm. “Karışma,” dedim Kerem’e. “Bu benim tribünüm.”Kerem başını iki yana salladı. Gülümsüyordu ama sinirliydi. Tam istediğim gibi.