Bölüm 12

Gözlerimi açtığım an başım dönüyordu. Daha doğrulmadan kalbim hızlı hızlı atmaya başlamıştı. Nefesim sığdı, göğsümde garip bir baskı vardı. Tavana baktım ama net değildi, sanki yerimden kayıyordu. “Geçecek,” dedim içimden. Her sabah dediğim gibi. Ayağa kalkmaya çalıştım. Yatağın kenarına tutundum. Parmaklarım titriyordu, avuçlarım soğuktu. Birkaç saniye öylece bekledim. Sonra yürüdüm. Mutfağa giderken duvara yaslanmak zorunda kaldım. Ayaklarım yere basıyor gibiydi ama kendime ait değildi. Masadaki muzu elime aldım. Bir lokma aldım. Midem kabul etmedi. Zorladım. Boğazım düğümlendi. Sandalyeye oturdum. Kalbim kulaklarımda atıyordu. “Bugün gitme,” dedim kendime. Ama sonra maçı düşündüm. Formayı. Sahayı. Kalktım. Aynaya baktığımda yüzüm solgundu ama umursamadım. Saçımı topladım, yüzümü yıkadım. Güçlü görünmek alışkanlıktı. Okulda ilk derste yazılar birbirine girdi. Öğretmenin sesi uzaktan geliyordu. Kalem elimden düştü. Eğilmek istedim ama başım döndü. Elif bana baktı. “Şevval?” dedi. “İyiyim,” dedim hemen. Sesim öyle çıkmadı ama yine de söyledim. Teneffüste ayağa kalktığım an dizlerim titredi. Koridor bulanıklaştı. Duvara yaslandım. Elif koluma girdi. “Maça çıkma,” dedi. “Lütfen.” “Geçer,” dedim. Ama içimde bir şeylerin eksildiğini hissediyordum. Soyunma odasına giderken Kerem’in sesi geldi. “Şevval.” Durmak istemedim ama durdum. Yüzü ciddiydi. “İyi değilsin,” dedi. “Çıkma.” “İyiyim,” dedim refleksle. “Bu cesaret değil,” dedi. “Bu inat.” Bir an sustum. Sonra başımı kaldırdım. “Bu benim kararım,” dedim. Yürüdüm. Ayakkabılarımı bağlarken ellerim titriyordu. Bağcıklar düğüm olmadı. Tekrar denedim. Ayağa kalktığımda dizlerim boşaldı ama kendimi tuttum. Elif yine koluma girdi. “Yedekten gir,” dedi. Başımı salladım. “Hayır.” Sahaya çıktığımızda tribünlere baktım. Kerem ayağa kalkmıştı. Göz göze geldik. Başını iki yana salladı. Görmezden geldim. İlk servis geldi. Karşıladım. Koştum. Ama her adım daha ağırdı. Nefesim düzensizdi. Bir sayı aldık, herkes sevinirken ben ayakta kalmaya çalışıyordum. Bir pozisyon daha. Pas havaya kalktı. Koştum. Zıpladım. Topa vurduğum an kolum ağırlaştı. Yere indiğimde dünya sallandı ama devam ettim. Görüşüm daraldı. Sesler boğuklaştı. Kalbim kontrolsüzdü. Nefes alamıyordum. Kerem’in ayağa fırladığını gördüm ama duymuyordum. Bir adım attım. Sonra bir tane daha. Dizlerim çözüldü. Bir şey söylemek istedim ama sesim çıkmadı. Işıklar kaydı. Sesler uzaklaştı. Sonra hiçbir şey. O gün vücudum bana bağırmadı. Yalvardı. Ama ben dinlemedim. Ve sonunda beni durdurmanın yolunu kendi buldu.