Bölüm 5

Bazı insanlar vardır, ortama girdiğinde sessizlik olmaz. Ama gürültü de olmaz. Sadece bir rahatlama olur. Benim için o günlerden biri başlamıştı. Okula girdiğimde Ece’yi gördüm. El salladı. Ben de el salladım. Bu kadar basitti. Bahçede Zeynep, Elif ve Nisa yere oturmuş konuşuyordu. Yanlarına gittim. “Ne anlatıyorsunuz?” dedim. “Hiç,” dedi Zeynep. “Ama sen gelince güzel oldu.” İşte bu cümle bana yetti. Herkes aynı anda konuşmuyordu. Kimse beni merkeze koymuyordu. Ama ben oradaydım. Gülüyordum, dinliyordum, bazen sessiz kalıyordum. Kimse bundan rahatsız olmuyordu. Teneffüste Merve yanıma geldi. “Dün moralim çok bozuktu,” dedi. “Şimdi biraz daha iyiyim.” “İstersen anlatabilirsin,” dedim. Anlattı. Dinledim. Şunu fark ettim: İnsanlar nasihat değil, anlaşılmak istiyor. Koridordan geçerken Kerem’i gördüm. Yanında Berk ve Onur vardı. Göz göze geldik. Başımı salladım. O da selam verdi. Hepsi bu. Eskiden bu an kafamı karıştırırdı. Şimdi sadece normaldi. Beden eğitimi dersinde herkes biraz dağınıktı. Takımda Zeynep, Ayça, Elif ve Nisa vardı. “Hey, sakin,” dedim gülerek. “Top bizde, acele yok.” Ayça hata yaptı. “Özür dilerim,” dedi. “Gerek yok,” dedim. “Devam.” Maçı kaybettik ama kimse üzülmedi. Çünkü iyi oynamıştık. Ve birlikteydik. Antrenman bitince su içerken Elif koluma girdi. “Seninle konuşmak kolay,” dedi. “Çünkü rol yapmıyorsun.” Gülümsedim. “Yapmayı bilmiyorum zaten.” Okul çıkışı kalabalık değildik. Ama gerçek bir gruptuk. Ece, Zeynep, Nisa ve ben. Yolda konu konuyu açtı. Kim neyi seviyor, kim neye sinir oluyor… Bir ara Nisa sordu: “Şevval sen niye kimseyle flört etmiyorsun?” Omuz silktim. “İçimden gelmiyor,” dedim. “Şu an başka şeylere yakınım.” Kimse garipsemedi. Kimse üstelemedi. Eve geldiğimde annem mutfaktaydı. “Bugün keyfin yerinde mi?” diye sordu. “Evet,” dedim. “Güzeldi.” Odamda defterlerimi açtım. Biraz ders çalıştım. Sonra topumu elime aldım. Yatağa uzandığımda içim sakindi. Kimseye bir şey kanıtlamaya çalışmamıştım. Sadece kendim olmuştum. Ve şunu düşündüm: Gerçek bağlar sessiz kurulur. Yüksek sesle değil, güvenle. Ben Şevval’im. Herkesin konuştuğu biri değilim. Ama yanımda insanlar rahat ediyor. Ve bu… Olmak istediğim tek şey.