Bölüm 6

O gün okulda hiçbir şey normal değildi. Koridorlar her zamankinden daha gürültülüydü ama bu gürültü kahkahadan değil, fısıltıdan geliyordu. İnsanlar konuşuyordu. Hem de çok. Sınıfa girdiğimde ilk hissettiğim şey bakışlardı. Bazıları meraklı, bazıları yargılayıcı, bazıları da sanki bir şey bekliyordu. Ece sırama yaklaştı. “Bugün herkes sinirli,” dedi. “Zaten bir süredir herkes öyle,” dedim. Arka sırada Merve oturuyordu. Gözleri şişti ama ağlamıyordu. Bu daha kötüydü. Teneffüste olay patladı. Selin Merve’ye doğru yürüdü. “Ben senin arkandan konuşmadım!” dedi. “Konuştuğunu biliyorum,” dedi Merve. “Bana birebir söylendi.” “Kim söyledi?” “Söylemeyeceğim.” “Demek ki yalan!” Bir anda herkes toplandı. Sessizlik olmadı, kaos oldu. “Yeter,” dedim. Sesim sandığımdan daha yüksek çıktı. Selin bana döndü. “Sen karışma Şevval,” dedi. “Bu seni ilgilendirmez.” “İlgilendirir,” dedim. “Herkesin ortasında bağırıyorsunuz.” O an herkes sustu ama bu uzun sürmedi. Koridorda yürürken adımı duydum. “Şevval.” Kerem. Yanıma geldi, yüzü gergindi. “Bugün Selin’in tarafını tuttun,” dedi. “Hayır,” dedim. “Kimsenin tarafını tutmadım.” “Herkes öyle anladı,” dedi. “Herkes senin ne dediğine bakıyor.” Bu laf içime battı. “Bu benim sorunum değil,” dedim. “Ben doğru bildiğimi söylerim.” “Beni insanların içinde zor durumda bıraktın,” dedi. İçimde bir şey koptu. “Hayır,” dedim. “Ben seni zor durumda bırakmadım. Sen zaten rahatsızdın.” “Ben kimseye göre şekil almam,” dedim. “Ne sana, ne başkasına.” Zil çaldı. Kerem bir şey demeden gitti. AKŞAM – MESAJLAR *Kerem: Bugün çok serttin.* *Şevval: Hayır. Net oldum.* *Kerem: İnsanların içinde beni küçük düşürdün.* *Şevval: Kimseyi küçük düşürmedim. Gerçek buydu.* *Kerem: Herkes seni konuşuyor.* *Şevval: Konuşulmak, susup ezilmekten daha kötü değil.* Bir süre yazmadı. *Kerem: Eskiden böyle değildin.* Uzun süre baktım. *Şevval: Belki de sen beni hiç tanımadın.* ERTESİ GÜN – ANTRENMAN Spor salonu top sesleriyle doluydu ama hava ağırdı. Kerem de oradaydı. Göz göze gelmedik. Top elime geldi. Servis attım. Net. Bir pozisyonda Kerem bilerek pas vermedi. Antrenör oyunu durdurdu. “Takım olamayan oynamaz,” dedi. Herkes anladı. Bu sadece dedikodu değildi. KORİDORDA YÜZLEŞME Ders çıkışı Kerem karşıma çıktı. “Konuşmamız lazım,” dedi. “Buradayım,” dedim. “Ben kontrol edemediğim şeylere sinirleniyorum,” dedi. “Ve sen eskisi gibi değilsin.” “Değilim,” dedim. “Çünkü artık kendimi küçültmüyorum.” “Ben seni kaybetmek istemiyorum,” dedi. “Kerem,” dedim, “Ben kimsenin beni kaybetme korkusuyla yaşayamayacağı biriyim. Yanımda olan, olduğum halimle olsun.” Uzun süre sustu. “Özür dilerim,” dedi. “Ama her şey eskisi gibi olmayacak,” dedim. BÖLÜM SONU O hafta çok şey oldu. Kavgalar, fısıltılar, yüzleşmeler… Ama şunu öğrendim: Gürültüden korkmazsan, kendi sesini duyarsın. Ben artık kimseye göre değil, kendime göre yaşıyorum.