BİR ÇİZGİ KADAR YAKIN

Bir Çizgi Kadar Yakın, acele etmeyen bir yakınlığın, dokunmadan da kurulabilen bağların romanı. Vera çizgilerle düşünür; Aras sesle. Biri boşlukları sever, diğeri mesafeyi. Aynı şehirde, aynı zamanın içinde yaşasalar da uzun süre birbirlerinin hayatına doğrudan girmezler. Çünkü bu hikâye tanışmalarla değil, fark etmelerle ilerler. Mesajlar gecikir, cümleler yarım kalır, bazı duygular hiç söylenmez. Yan roller fazla karışır, aile geçmişten kapıları açar, yanlış zamanlamalar doğru hisleri gölgeler. Bu roman, büyük itirafların ve dramatik kavuşmaların peşinde değildir. Daha çok, kaçırılan anların bıraktığı izi takip eder. Bir sesin kulakta kalışı, bir çizginin yarım bırakılışı, bir odada sessizce oturup duvara bakma hâli… Gençliğin o “henüz olmamış” duygusunu, yan rolde kalmanın hafifliğini ve insanın kendine mesafe koyarak da sevebileceğini anlatır. Bir Çizgi Kadar Yakın, yüksek sesle değil, içten konuşan; okurunu hızlandırmayan ama bıraktığı hissi uzun süre taşıyan bir roman.