Beyaz Bir Kalbin Güncesi

Beyaz Bir Kalbin Güncesi’ne Bazı kalpler vardır, her şeye rağmen beyaz kalır. Kirletilmemiş değil - aksine, sayısız karanlığın içinden yürümüş ama hâlâ kendine ihanet etmemiş bir beyazlıkla. Ben o beyazı, bir çiçeğin yaprağında aradım: zambakta. Kırılgandı ama dimdik, sessizdi ama haykırıyordu. Tıpkı kalbim gibi. Bu günce, bir başlangıç değil belki. Ama yeniden başlamaya cesaret eden bir suskunluğun hikâyesi. Her sayfasında kırılmış bir hayalin izi, yarım kalmış bir cümlenin susuşu, ve hiç söylenememiş bir "keşke" var. Yazdım, çünkü içimde büyüyen sessizlik beni boğuyordu. Yazdım, çünkü bazen tek kurtuluş, kelimelerin kanamasına izin vermekti. Bu kitap, gözyaşı dökemeyenlerin bile ağlayabileceği bir yer olsun istedim. Çünkü bazen bir kelime, bir sigara dumanı, ya da bir zambak kadar beyaz bir cümle yeter, yeniden başlamaya. Zambaklar gibi beyaz kalmak zor. Ama imkânsız değil. Bu günce, o imkânsızlığa atılan ilk adımdır.