Sonu belli Hikayem

"Neden bana hep Begonya diyorsun? Benim bir adım var," dedim duvara yaslanmış adama. Cebinden bir sigara ve bir çakmak çıkardı. Sigarayı dudaklarının arasına yerleştirdi ve çakmakla sigarayı yaktı. Ateşin cızırtısı ve dumanın kokusu havaya yayıldı. Sigaradan derin bir nefes çekti ve sanki nefes alıyormuş gibi dumanı dışarı üfledi. Gözleri bende durdu, bakışları derindi ve düşünceliydi. "Bazı şeyler adlarla tanımlanamaz," dedi sakince, sigaradan bir nefes daha çekerken. Duman, soğukkanlı bir şekilde havada süzüldü. "Begonya, narin gibi görünse de, en zorlu koşullarda bile hayatta kalır." Sigarayı dudaklarından çıkarıp yere attı ve ayağının altında ezdi. Gözleri gözlerimin üzerinde durdu, bakışları daha da yoğunlaştı. "Bazen en kötü yerlerde, en güzel zamanlarda filizlenir," dedi, elindeki sigarayı yere atıp ayağının altında ezerken. Gözlerini hiç kaçırmadan bana baktı, tam gözlerimin içine, "Hayatın tam ortasında, her şey darmadağınıkken bir Begonya çıkagelir derler." Hayal kurmayı hiç bırakmayanlara... Sevgiylerimle, Sizi her zaman seven yazarınız, B.Gülnur.