2025-11-29 / 20:33
Bak,
insan bazen bir isme yaslanıyor nedensiz,
bir sesin gölgesinde ısınıyor,
bir bakışın ardından üşüyor.
Hiç dokunmadığın bir sıcaklık yer ediyor avuçlarımda.
Kalbin hep kendine göre bir yolu var;
sen o yolun ortasına çökmüş
en yumuşak sessizliğimsin.
Görmediğim halde işlemişsin içime;
Adını söylemesem de yakıyorsun dilimi,
Sebepsiz…
Sen; düşüncemle nefesim arasına sıkışan
En güzel yanlışımsın benim.
Sana dokunmak değil mesele,
dokunamamayı bile kabullendim zamanla.
Yine de bil;
sen geçmediğin halde sokaklarımdan,
Her adımımın tınısında çalıyor ismin.
Bir ad, nasıl olur da bu kadar sığmaz bir insana?
Artık aklımdan çok kalbimde oturuyorsun.
Öyle sakin, öyle derinden ki bu hâlin…
Kalbimde öyle sessiz bir yerin var ki,
kimseler bilmez;
orda ne gürültü olur ne fırtına.
Sen geçince yalnız açar papatyalar,
Bir de ince serinlik olur,
Lodoslardan çıkıp gelmiş.
Biri adını ansa irkilirim,
Sen bilmezsin.
Gözlerinin rengini değil,
bakışının ağırlığını taşıyorum ben içimde.
Sonra o bakışın sıcaklığından bir damla koydum ömrüme,
Kırk yıl değil, bir ömür “sen” olayım istedim.
Aşk dediğin uzun yolmuş meğer,
Seninle bir dakika,
sensiz bin güne ağır basıyor bazen.
Sevda dediğin böyle bir şey işte;
gelmeyene yer açmak,
gitmeyene yol göstermek değil,
bir umut büyütmek sessizce…
Ve sen,
benim en sessiz,
en derin,
en uzun umudumsun…