2025-10-02 / 21.34
Ben, karanlığın en sönük yıldızıydım,
Sana bakmaktan öteye gidemeyen.
Göğün sessizliğinde yanarken,
Parıltısını yalnızca sana düşüren,
Kaybolmuş bir ışık kırıntısı belki de.
Sen ise uçsuz bucaksız bir okyanus,
Derinliğinde nefesimi unuttuğum,
İnmeye cesaret edemediğim,
Her dalgasında kaybolmaktan korktuğum,
İmkânsızlığın şiiriyim dudaklarında kalan.
Hilal gibi yarım kalmış kalbimde,
Ufuk çizgisi seninle benim arasında,
Ne ben sana dokunabilirim,
Ne sen beni içine alabilirsin.
Ne sana varabiliyorum,
Ne kendimi geri çağırabiliyorum.
Her dalgan, bana yasaklı bir şarkı,
Her ışığım, sana yetişemeyen bir çırpınış.
Biliyorum,
Ne sen gökyüzünü bırakabilirsin,
Ne ben denizlere düşebilirim.
Yine de,
Aynı imkânsızlıkta arıyorum seni ,
muhtaç olduğum bir nefes gibi...