VALİM- Aşk ve Adalet

Kimse kimseyi sevmezdi. Kimse muhtaç olmadıkça kimseyi görmezdi. Kimse derdi olmadan kimseyle konuşmazdı. Kimse menfaati olmadan kimseye yardım etmezdi... Biz kimsesizdik. Ama kimsesizliğimiz bizim ailemizdi. Erva Günerşen değildi adım. Benim adım vardı ölüm ile anılan fakat beni bunca yıldır haberim yoktu. Onun adı vardı, kullanması yasaklanan, saklanan. Her dönemin başı ortası ve sonu olurdu. Kimsesiz başlayıp güzel devam ettirmiştik ama hesaba katmadığımız kaderdi. İnsan nasıl doğarsa öyle ölürdü. Ben şanslıydım ama Vuslat... Onu bir kıyamet bekliyordu. Suyun için yanıp açlıkla mahvolmasını sağlayacak bir kıyamet. Asla kimsesizliğini bilmeyecekti. Ailesi olacaktı ama hissedemeyecekti. Ben mi? Ben bu döneme erken veda edenlerdendim. Bursa ve Mardin arasına sevdalarından yol yapan ama kendilerine yetemeyen iki aşığın hikayesi. Kimsesizliğin dönemi. Ölümün adı yokluğun hissiyatı gibiydik biz. ♟️ Biz kimsesiz doğduk, kimsesiz sevdik. Ve kader bizi birbirimize bile yetemeyecek hâle getirdi.” ♟️ “Bursa’dan Mardin’e uzanan bu hikâyede, iki kimsesiz kalbin birbirine yuva olma çabası vardı. Ama bazı aşklar insanın en büyük kıyametini başlatır.” ♟️ “Kimsesizlik bizim ailemizdi. Aşk ise bizi kimsesiz bırakan kaderin başka bir adı…” ♟️ “Ben erken veda edenlerdendim; o ise hiç bilmediği bir kimsesizliğe mahkûmdu. Bizim hikâyemiz, birbirine yetemeyen iki yalnızın savaşıydı.” ♟️ “Aşk bizi kurtarmak için değil, batırmak için gelmişti. Bizim dönemimiz kimsesizliğin en uzun mevsimiydi. Vuslat.”