MÜHÜRLÜ SOYLAR

Zamanın henüz bir nehir gibi akmadığı, mekânın ise üzerine basılacak tek bir taş parçasından mahrum olduğu o mutlak başlangıçta, yalnızca su vardı. Ne bir kıyısı vardı bu muazzam varlığın ne de derinliğini ölçebilecek bir dip. Uçsuz bucaksız, dilsiz ve simsiyah bir okyanus, evrenin kendi içine çökmüş boşluğunda sessizce salınıyordu. Rüzgâr henüz doğmadığı için dalgalar isimsizdi; ışık henüz sızmadığı için karanlık, suyun ta kendisiydi. Evren, kendi soğuk ve hareketsiz rahminde, hiçbir can belirtisi göstermeden, sadece kendi ağırlığını taşıyarak bekliyordu. ​Bu durağan okyanusun uykusu, ne kadar sürdüğü bilinmeyen bir ebediyet boyunca hiç bozulmadı. Su, kendi siyahlığında eriyor, kendi akıntısında kayboluyor ve hiçbir yere varmayan sessiz halkalar halinde genişliyordu. Ortada ne bir ses vardı ne de o sessizliği bozacak bir niyet. Sadece var olmanın o en ham, en çıplak hali hüküm sürüyordu; her şeyi yutan, her şeyi kendi içinde saklayan ve henüz hiçbir şeyi ayırmamış olan kadim bir sıvı.