O devasa su kütlesinin derinliklerinde, biçimi ve sınırı olmayan kadim bir güç gizliydi. Bir iradeden ya da akıldan ziyade, her şeyi başlatacak olan o ham ve vahşi enerjinin ta kendisiydi bu. Kendi karanlığı içinde ağır ağır dönen, sessizce büyüyen ve tüm evreni kaplayan okyanusu görünmez bağlarla elinde tutan dilsiz bir egemenlikti. Bu güç, var olmak için bir isme, onaylanmak için bir sese ihtiyaç duymuyordu; suyun her damlasında, o derin koyuluğun her katmanında kendi mutlak varlığını hissettirerek pusuya yatmıştı.
Yapılan şeyin büyüklüğü, ne bir sınırla ölçülebilirdi ne de kavranabilecek bir akılla tartılabilirdi. Hiçliğin tam ortasında, hiçbir dayanağı olmadan milyarlarca ton suyun öylece asılı kalması ve o korkunç ağırlığıyla koca bir boşluğu tek başına doldurması, gücün bizzat kendi bildirisiydi. Ortada ne bir gökyüzü vardı ne de altı çizilecek bir zemin; her şey o kadar muazzam ve o kadar kusursuz bir dengeyle var edilmişti ki, bu mutlak kaosun içindeki kusursuz düzen, sessizce en büyük meydan okumaya dönüşüyordu.
İşte bu gizemli güç, kendi yarattığı o sonsuz dinginliğin içinde ilk kez kıpırdandığında, evren henüz neye uğradığını anlayacak bir bilince sahip değildi. Su, kendi derinliğinden gelen bu muazzam baskıyla gerildi; dalgasız yüzey, dipten yukarı doğru yükselen o devasa enerjinin ağırlığı altında titremeye başladı. Bu güç, sadece bir okyanusu var etmekle kalmamış, onun içine tüm evrenin kaderini, altüst oluşunu ve o hiç bozulmayacak mühürleri kazımıştı. Şimdi, kendi yarattığı o mutlak sessizliği yine kendi büyüklüğüyle sarsmaya hazırlanıyordu.