Işığın İçindeki Karanlık

Önemli bir sır verecekmiş gibi gözlerini kısmıştı. “Dünya bu haldeyse sevgisiz büyütülen çocuklar yüzünden.” Çok hassas ve kederli bir ortam vardı, aramızda. Fısıldadığımda sesim boğuk ve titrekti. “Sardunya değiliz belki ama bizde düştüğümüz yerden kalkarız.” Dudaklarından buruk bir tebessüm oluştu. “Bir gün karanlığın olmadığı bir yerde buluşacağız.” Zaman ağır ağır ilerlerken yüzüne onu okumak ister gibi baktım. Acı bir şekilde gülümserken, “Sana elimi uzatıyorum tutmayacak mısın?” diye sordum. “Seni de karanlığıma hapsedemem.” Karanlığım içinde kaybolmuştum zaten bana ışık gibi gelmiştin diyemedim. LÜTFEN OKUDUĞUNUZ BÖLÜME OY VERMEYİ VE BOLCA SATIR ARASI YORUM YAPMAYI UNUTMAYIN!