Umuda uzanan yolculuk

Hayatımda hiç bu kadar soğuğu iliklerime kadar hissettiğimi bilmiyorum. Bu öyle bir şey ki resmen kanımı donduruyordu. Yavaş yavaş kendime gelmeye başladığımda ise ellerim, ayaklarım bağlı sandalyenin üstünde oturuyordum. Gözlerimi açmaya çalıştım fakat gözlerimde bir bez parçası vardı kıpırdatamıyordum. Buraya nasıl geldim, nasıl getirildim? inanın hatırlamıyordum. Hatırladıklarım da ise sadece ve sadece eski bir eve giriyordum. Sonrası ise karanlık... Bulunduğum ortamda değişik bir koku vardı. Neye benzeteceğimi bilmediğim keskin bir koku.. işte bu koku beni daha da afallatıyor, kelimenin tam anlamıyla sarhoş etmeye yetiyordu. Sakin kalmaya ve asıl önemlisi de uyanık kalmaya çalıştıkça bu koku yüzünden kendimden geçiyordum. Hiç bilmediğim bir yerde ellerim, ayaklarım bağlı, gözlerim kapalı fakat ne hikmetten ise ağzım açıktı ağzımı kapatmamışlardı ama nasıl olur? Beni belli ki rehine olarak almışlar fakat ağzımı bağlamamışlar zaten bağlasalar da fark etmezmiş tek kelime bile edecek gücü kendimde bulamıyorum. Derken artan kokunun etkisiyle kendimden geçtim..."