sevgimi -senin- ulaşamayacağın bir yere koydum.

"Uyu!" diye fısıldadı. "Uyu, güzelim!" dediğinde gözümün kenarından akan yaşı hissettim. "Bir süre uyuyacaksın, ama o süreden sonra geri uyandığında hikayemiz asıl o zaman başlayacak." diye konuşmaya devam ettiğinde bir şeyler söylemek istedim. Ancak karnımdaki acı tüm bedenime usulca yayıldı, konuşmamı engelledi. "Seni çok seviyorum." deyip, yanağıma uzun bir öpücük kondurduğunda yüzümü buruşturmak istedim ancak ona bile gücüm yetmedi. "Onlarsız bir hayata başlamak ikimize de çok iyi gelecek, ama sanma ki bu birkaç saat önce yaptığın hareket cezasız kalmayacak." Gözüme bir karartı çöktü. "Artık, benimsin ve benim olarak kalacaksın." dediğinde artık karartıdan başka bir şey göremedim ve gözlerime çöken ağırlık sonucu bilincimde onunla orantılı bir şekilde kapandı. SEVGİMİ -SENİN- ULAŞAMAYACAĞIN BİR YERE KOYDUM