KÜL VE AY IŞIĞI

Küllerin Altındaki Sır Gökyüzü o gece normal değildi. Ay, her zamankinden daha büyük ve daha solgundu. Sanki bir şeyleri saklıyordu. Sanki bir felaketin tanığıydı ama konuşamıyordu. Kuzeyin en eski yerleşimi olan Gölgemir köyünde rüzgâr aniden yön değiştirdi. Çatılar titredi. Pencereler kendi kendine açıldı. Köyün ortasındaki asırlık çınar ağacının yaprakları, sonbahar olmamasına rağmen birer birer dökülmeye başladı. Ve sonra… Toprak yarıldı. Yarığın içinden siyah duman yükseldi. Dumanın içinde bir siluet belirdi. İnsan biçimindeydi ama gözleri… gözleri insana ait değildi. Alev gibi yanıyor, ama yakmıyordu. O gece üç kişi öldü. Bir kadın. Bir adam. Ve henüz adı bile konmamış bir bebek. Ama aslında o bebek ölmedi. Onu, köyün en yaşlı kadını Sare Nine kurtardı. Siyah duman köyü sarmışken, bebek hiç ağlamamıştı. Aksine, ay ışığı yüzüne vurduğunda gülümsüyordu. Sare Nine o an fısıldadı: “Bu çocuk ya son olacak… ya da başlangıç.” Ve o gece, bebek kül kokan bir battaniyeye sarılarak köyden gizlice çıkarıldı. Kimse onun adını bilmiyordu. Ama kader çoktan yazılmıştı.