Kırık Yansıma

Bir ölü vardı. Kırmızı ayakkabıları hâlâ sıcaktı. Parmak uçları toprağa gömülmemişti henüz. Gözleri, görmeyi çoktan bırakmış olsa da bir şeyi işaret ediyordu — geçmişi mi, yoksa ondan kaçanları mı? İnsan, aynaya her baktığında neyi görür? Kendini mi, geçmişini mi... yoksa görmekten korktuğu gerçeği mi? O evin duvarları çok şey biliyor. Her duvarda yankılanan bi ,r fısıltı, her köşede bir yansımanın kırık parçası var. “Kırık Yansıma”, geçmişin gölgesinde saklanan sırları, ayak sesleriyle yankılanan koridorları ve hiç susmayan vicdanları anlatıyor. Bu bir yansıma. Ama asla senin yansıman değil. Belki de hiçbir zaman olmamıştı...