Bölüm 4

Dervişin sözleri geceye yankı oldu. Ay sustu, rüzgâr dindi. Gülün gölgesi titredi. Bülbül, başını hafifçe kaldırdı; gözlerinde bin yıllık bir yangının külleri vardı. Titrek bir sesle cevap verdi: "Ey yolcu... Ey kalbini terk etmiş olan derviş... Sen susmayı seçtin, ben yanmayı. Sen bakıp geçtin, ben konup kaldım. Aşkı anlamak için terk ettin, Ben anlamadan, her şeyimi verdim. Ben ki, her gece sesimle ona dokundum, O ki, her sabah sessizliğiyle beni öldürdü. Ama bilirim derviş, gül susar, çünkü bilir: Aşkın en derini, dile düşmez." Bülbül sustu sonra. Ama sustuğu yerde hâlâ yanıyordu. Çünkü bazen aşk, yanmakta ısrar etmektir… Ve bazen, bir bülbül bile dervişe hikmet öğretir... Derviş eğildi, bülbülün göz hizasına indi. Bakışı, yılların sükûnetinden sıyrılmıştı. Ve dedi ki... Bölümü nasıl buldunuz dostlar 💙