Bülbülün feryadı geceyi yardı. Sesi, suskun vadilerde yankılandı; öyle bir iniltiydi ki, taş olsa çatlar, yaprak olsa düşerdi. Bu yakarışla uyanan derviş, seccadesini savurup kendini dışarı attı. Ay ışığı altında, gülün dalında çırpınan o narin bedeni gördü. Bir adım attı, sonra bir adım daha… Kalbindeki eski sızı, yeniden can buldu. Ve derviş dedi... "Ey aşkın kanatlı şairi… Yandığın yerden beni de geçirdin. Ben ki yıllardır suskun bir nehir gibi akarken, Senin feryadınla taştım, taştım da kalbimi unuttum. Bak şimdi, ben de konuşacağım, Lâkin söz değil, yürek söyleyecek:" Ve derviş ekledi... "Ağla ey bülbül, ağla, Gül susar, diken konuşmaz. Sen yan ki, aşkın dili çözülsün, Sen kanat çırp ki gece yarılsın. Gül, sana yüzünü vermez belki, Ama her susuşunda seni dinler. Unutma, sevmek bazen Bir suskun kalbin etrafında yanmaktır."
