Seher kızıllıkları

Bir zamanlar, sabah çiğleriyle ıslanan güllerin en nariniyle, geceyi şarkıya çeviren bülbülün yüreği arasında, sessiz bir aşk filizlendi. Gül, dikenleriyle çevriliydi; nazlıydı, mahcuptu… Ve bülbül, aşkını her gece dile getiren bir şairdi, şarkılarında sadece onu anlatan. Bülbül her sabah gülün uyanışını bekler, her gece onun kokusuyla sarhoş olurdu. Ama gül, kırılgan kalbini açamazdı kolayca; dikenlerini savunma sanmıştı oysa ki onlar bülbülün kanını akıtan kaderin ta kendisiydi. Bir gün bülbül, aşkını göstermek için kendini gülün dikenine bastı… Kanıyla gülü besledi, sesiyle ona hayat verdi. Ve gül ilk kez açtı kalbini – ama bülbül artık sessizdi. Aşkları vuslata değil, efsaneye dönüştü. O günden sonra her gül bir aşkın hatırasıdır, her bülbülün sesi bir özlemin yankısı… Ve rivayet olunur ki ; o günden sonra bütün güller bülbülün kanı nedeniyle kan kırmızısı açmaya başlamıştır...