Bölüm 5

Derviş eğildi, bülbülün göz hizasına indi. Bakışı, yılların sükûnetinden sıyrılmıştı. Ve dedi: “Sen gülü sevdin, ben aşkı… Sen onda yandın, ben her şeyde. Ama şimdi anlıyorum bülbül, Senin yangının, benim suskunluğumdan daha gürmüş. Ben uzak kalıp sabrı öğrendim, Sen yakın olup fedayı… Sen her gün yeniden ölürken, Ben yaşamayı zannettim.” Sonra gözleri yaşardı dervişin, Ve kalbinden döküldü şu dizeler: “Ey aşk, ey dağlayan sır, Bizi ne hâle koydun? Biri yandıkça susar, Biri sustukça yanar. Gül susar, çünkü bilir, Aşk en çok sessizlikte açar. Ve bülbül, sen... Sen aslında sadece sevmiyorsun, Sen aşkın kendisisin...” Bu kez bülbül susar. Ama gözleriyle dervişe bakar, Ve o bakışta şöyle der: “O zaman söyle bana derviş... Aşkı bilen mi yanar, Yoksa aşkı bilmeden seven mi?” Derviş cevap veremez. Çünkü bazı sorulara, sadece kalp cevap verir. Ve kalbin dili, şiirdir, susmaktır, beklemektir...