Çay demlemişti, sanki doldurasa da içecekmiş gibi. Ona annesini hatırlatıyordu diye demliyordu sadece. Annesini kaybettikten sonra bir kere bile içmemişti. Mumları yakıp yakmamakta kararsızlık yaşadı ama sonra düşünceleri umursamayıp yaktı birkaçını. Eline kalemini alıp yazmaya devam etti:
"Affetmeyi deniyorum. Tekrar dirilmek istiyorum. Her şeyi kabullenip hayata geri dönmek istiyorum. Her şeyi unutmak istiyorum. Yaşadıklarımı, yorgunluklarımı, insanları… Her şeyi… Hepsini kabullenirsem eğer, unutabilir miyim? Geçer mi her şey? Kalp ağrılarım, el titremelerim geçer mi? Öyleyse affediyorum her şeyi. Anılarımı, yanlışlarımı, kendimi kabulleniyorum. Yara izlerimi, göz altı morluklarımı… Saçlarımı da kesmeyeceğim artık. Tabi ki bu kadar kolay değil hiçbir şey. Zaman alacak ama yapacağım.
Başka yazarlar okuyorum artık. Aynı kitapları tekrar tekrar okumayı bıraktım. Bilmediğim cümleler buluyorum, bilmediğim duyguları keşfediyorum. Biraz da onlardan dinliyorum hayatı, onlarda okuyorum aşkı. Biraz da onları biliyorum artık. Tek bildigim kendi hayatım olmaktan çıktı. Mesela ilk defa bambaşka duygular hissettim. Aşkın kelimelerle anlatılamayacak kadar büyük bir şey olduğunu öğrendim. Bir tek yıkılan ben değilmişim ya da bir tek ayağı kalkmaya çalışan da. Kim bilir, belki de eski ben olurum. Çayı içmek için demleyen ben. Bu son şansım ve ben bu sefer başarmak istiyorum. Tekrar dirilip hayata dönmek istiyorum. Ruhumu geri kazanmak istiyorum…"