Eski kalemlerinden birini alıp masaya koydu. Yeni defterlerinden birini alıp ilk sayfasını açtı. Birkaç mum yaktı. Mumlar ona huzur veriyordu. İçinden geçenleri ve ölmüş bedenini kağıda dökmeye başladı:
“Merhaba. Sadece ben olacağım. Yani eğer bunu bulduysan ve umursamayacaksan yerine bırak ve git. Umursayacaksan da oku, sen bilirsin.
Bu yıl hayatımın en zor yılıydı. Çok fazla garip olaylar yaşadım. Kendimi daha iyi tanıdım. Hayallerime daha çok güvendim. Korktuğum kadar da zorlamadılar beni. Kendim yön verirsem acıtmazmış. Tabi bazı düşünceleri ve hayalleri silmek zorundaydım. Zordu ama bir şekilde sildim işte.
Bu yıl yaşadığım en kötü günüm, kasımın başlarında bir gündü yanılmıyorsam. Fazla düşünmekten delirmiş olmalıydım ki, başım dönüyordu. yatakta oturup baş dönmemin ve el titrememin geçmesini beklemiştim.
Onun dışında bu yıl her bir hayalimden vazgeçtiğimde, saçlarımdan da vazgeçtim. Ondandır belki de, bu yıl hep saçım kısaydı.
Bu yazıyı niye yazdığımı inanın ben de bilmiyorum. Belki de en başta dediğim gibi umursayan birileri çıkar. Belki bu mezarlığı bulur da okur ve beni anlar. Bu arada neden ev demek yerine mezarlık dediğimi düşünüyorsanız, unutmayın ki ölüler de yaşar. Benim gibi…”