Mühür: Diğer Yarım

Genç kız yerinde hafifçe kıpırlandı. Yavaşça bilinci yerine gelirken başını kaldırmaya çalıştı ancak boynundaki ağrı buna izin vermedi. Hafifçe ellerini oynattı ancak sandalyeye bağlı elleri yüzüne gitmeyince kaşlarını çattı. Bu sefer başını tamamen kaldırıp etrafa şöyle bir baktı. Kimsenin olmadığı boş bir odada sadece sandalye ve o vardı. Camlar kapalı ve korumalıkla kaplıydı. Güneş ışığı içeri girse de o da iyi tam anlamıyla aydınlatmaya yetmemişti. Sonra gözleri kapıyı buldu. Demir bir kapıydı. Birilerini İçeride ya da dışarıda tutmak için yapıldığı belliydi. Niye orada olduğunu sorgularken içeriye birkaç kişi girmeye başladı. "Ne oluyor? Siz kimsiniz? Benden ne istiyorsunuz?" Odaya ilk giren adam konuştu. "Öncelikle sakin ol. Sana zarar vermeyeceğiz. Biz sadec-" "O yüzden mi beni kaçırdınız? Kimsiniz be siz? Çakma eşkıyalar! Bırakın beni!" Çocuk kızın olduğu yerde debelenerek -kendine zarar verecek şekilde- söylediklerini ve lafını kesmesini umursamadan sözüne devam etti. "Biz sadece seni korumaya çalışıyoruz Esra. Sakin ol! Lütfen!" Genç kız Esra lafını duyduğu anda durdu ve şok olmuş şekilde adamın suratına iyice baktı. Burdan kurtulduğu ilk an, canına maal olsa dahi, bu adamın suratına bir yumruk atacaktı. Adam da dedikleri yüzünden sakinleştiğini sandığı kızı daha iyi görebilmek için bir dizini yere koyarak kızın yüzüne eğildi. Kızın çatık kaşlarına bakarak şefkatle gülümsedi. "Lütfen öyle bakma. Kötü bir niyetim yok. Yemin ederim." Kız ona anlamazca baktı. Karşısındaki adam kendisinin Esra olduğunu zannediyordu. Ama neden? Esra'dan ne istiyor olabilirlerdi ki? 'Yoksa başı belada mı?' diye düşündü. "Benden ne istiyorsunuz?" Anlık bir kararla bu küçük yanlış anlaşılmayı düzeltmemeye karar verdi. Her ne oluyorsa, ikizine zarar gelmeyeceğinden emin olana kadar gerçeği söyleyemezdi.