Labirent; Cehennemin Merkezi

"Virüse yakalananları hemen mi öldürüyorsun?" diye söze girdim. Ellerini yumruk yaptı. Bunu beklediğini biliyordum ama yüzleşmek istemiyordu. "Onları öldürmek istemedim ama diğerleri için buna mecburdum." Kaşlarımı çattım ve ona baktım. "Katilsin sen Luis!" Öfkeyle nefes verdi. "Bir daha sakın bunu söyleme!" dedi sert ama sakin bir sesle. "Arkadaşlarını öldürüyorsun!" Ellerimi saçlarıma geçirdim ve yolmama ramak kala bana öyle bir bakış attı ki olduğum yerde taş kestim. "Zaten virüse yakalanan herkes er ya da geç ölüyor, acı çekmelerini istemediğim için bunu yapıyorum." Sinirleniyordum. İçimde bir yer ona hak veriyordu. Ama büyük bir çoğunluğum onu anlamıyordu. "Rydan'ın kolunu kestin, direkt öldürseydin daha az acı çekerdi." dediğimde yanağındaki öfkeli göz yaşını görünce sustum. Hemen ters eliyle sildi ve ölümcül bir bakış attı. Onu ağlatmış mıydım? Bu kadar kolay mıydı? Onun en ince çizgisinden mi vurmuştum? "Haklısın ama onu iyileştirmek istedim, işkence çektirmek veya öldürmek değil" "Bunu kolunu keserek mi yapıyorsun? Başka bir yolu yok mu?" dediğimde tekrardan masmavi göle baktı. Alayla başını salladı ve dilini yanağına vurdu. "Bir tane aşı var, zaten gördün. Sadece bir kişiye yeterli doz var içinde. Hemen acıyı alır ve iyileştirir... " duraksadı. "Ama kime yapmak istediysem reddetti." dediğinde bana bakmayan yüzüne odaklandım. Meraklı bir sesle, "Neden? Aptallar mı?" Bıkkın bir şekilde bana döndü. Gözleri yorgun bakıyordu. Tsunami gözleri sanki her yeri yıkıp geçmişti ve kalan tek şey koca bir enkazdı. "Çünkü buradan kurtulmak için tek yol bu" başımı anlam veremeyerek iki yana salladım. "Ne?" "Ölüm! Rydan ve diğerleri bu yüzden reddetti. Buradan kurtulmaları için tek yol ölüm. Bu onların iyiliği içindi." sesi sakindi ve evet, o da bunu kabullenmişti.