Kardelen Masum Ve Suçlu

“Güneş sadece senin bedenini ısıtamaz. Toprağın o taşlı, pürüzlü, soğuk örtüsünü ısıtır fakat güneş o toprağın altında ki bedenini ısıtamayacak kadar uzak sana...” 10.06.2004 Füsun çimenlere uzanmış, gökyüzünün mavi renginden gözlerini ayıramıyordu. En sevdiği renk, gökyüzünün değişen mavilikleridi. Güneş tam tepesinde, kömür karası saçlarını ısıtyordu. Toprak sıcaktı. Füsun'un, yerdeki güçsüz bedenini ısıtıyordu. Eğer bir gün ölürse, üşümek istemiyordu. Ölünce üşünür müydü? Bilmiyordu. Olurda ölürse yerin altındaki karanlık, ondan güneşi alacaktı. Füsun, soğuktan nefret ediyordu. Ölünce bedeni üşürse ruhu hisseder miydi? Hissederdi. Ölmek ne demekti? Nefesinin kesilip, acı içinde boğulurken, tepkisiz bir şekilde son nefesini vermek miydi? Ne tek bir söz, ne de bir isyan. O gün geldiğinde sessizce, eceliyle ölmeyi umuyordu. Belki o zaman daha az acı çekerdi.