Gemici Düğümü

Kalbimden ihanet yediğimden beri Aynalara düşman oldum Yüzüme bakacak yüzüm kalmadı. Gerçi gözlerim de bir seni görüyor ya! Orası ayrı. Ne garip! Bunca yıllık ömrümde ilk defa bu kadar acının içindeyim ve ilk defa bu kadar yaşadığımı hissediyorum. Hem nefesimin kaynağısın hem de nefesimi kesen yegane şey. Bir insanın varlığına muhtaç olmanın ne demek olduğunu hiç anlamamayı dilerdim. Oysa seni ilk gördüğüm andan beri ruhum sana düğümlenmeye başlamış meğer. Bu kadar geç anlamam bu sevgiyi, bizim celladımız oldu. İkimizin kalbini de kendi ellerimle yok ettim. Ve bunun suçluluğuyla bir ömür yaşamak zorundayım. Hep bana yasak yüzüne hasret kalarak cezamı çekeceğim. Her gece yatmadan önce, yoldayken, arabadan dışarıyı izlerken, aklımın bir şeyle meşgul olmadığı en ufak anda hep seni düşlüyorum. Gülümsemeni uzun uzun izleyeceğim bir anı. Ellerinin ellerime kenetlendiği, sana sıkı sıkı sarılabildiğim o imkansız anları. Zaten hayatım boyunca sadece hayal edebilirim seni. Sadece içimden söyleyebilirim seni sevdiğimi. Sadece buraya yazabilirim seni seviyorum diye. İşte aramızdaki tüm bağ bu. İki yabancıyız birbirimize. Seni yalnızca kendi kendime sevebilirim. Kalbin, güneşimmiş meğer Gözlerimi kör edip ışığını görememişim.