CENNETİN GÖZLERİ

Herşeyi küle çeviren bir yangındı bizim hayatımız, gözyaşlarımız yetmezdi söndürmeye. Duygularımız her bu yangından çıkmak isteyişinde kül oluyordu. Çıkış yok diyordu aslında. Ya alırsın duygularını kalırsın bu yangında ya da yanarsın duygularınla. Bana sordu, tüm bunlar olurken sordu bana. "Gökyüzünden umutlarımız yağsa durup izler misin, yoksa altında benimle ıslanır mısın bu yangında". O bana bu yangını umutlarımızla söndürelim diyordu. "O yangından korkma", "Ben varım, sen varsın, umutlarımız var." Diyordu.