Ege, Kumsal’ın arkasından bakarken ne yapacağını bilemedi.
Koridorun ortasında öylece kalmıştı.
“Çocukken hiç kırmızı bir kalemin var mıydı?”
Bu cümle kafasının içinde dönüp duruyordu.
Kırmızı kalem.
O kalemi gerçekten sadece bir kişi biliyordu.
Kumsal.
Ama o zaman…
Kumsal da onu hatırlıyor muydu?
Ege hemen arkasından gitmek istedi fakat sınıftan çıkan Mert kolundan tuttu.
“Oğlum nereye?”
“Bir dakika.”
“Ne oldu?”
Ege cevap vermedi.
Mert kaşlarını çattı.
“Yine Kumsal mı?”
Ege elini kolundan çekti.
“Sonra anlatırım.”
Koridorda Kumsal’ı aradı ama çoktan gözden kaybolmuştu.
Kumsal sınıfa girdiğinde yüzünde hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya çalıştı.
Çantasını yerine bıraktı.
Defterini çıkardı.
Kalemini eline aldı.
Ama elleri titriyordu.
Çünkü Ege’nin yüzündeki ifadeyi görmüştü.
Hatırlamıştı.
En azından bir kısmını.
Yıllar önceki o çocuğun gözlerini unutmak mümkün değildi.
Ege büyümüş, değişmişti.
Ama gözleri aynıydı.
Kumsal başını eğdi.
“Beni gerçekten hatırladı…”
diye fısıldadı.
Tam o sırada yanındaki kız ona baktı.
“Bir şey mi dedin?”
Kumsal hemen başını kaldırdı.
“Yok.”
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Ama değildi.
Çünkü yıllar önce verdiği bir söz yeniden karşısına çıkmıştı.
Ders bitiminde Ege sınıftan çıkmadı.
Herkes gittikten sonra çantasını topladı ve masasının üzerinde küçük bir şey fark etti.
Katlanmış bir kâğıt.
Ege birkaç saniye kâğıda baktı.
Sonra açtı.
İçinde sadece bir cümle vardı.
“Bazı insanlar unutulmaz Ege.”
Ege’nin kalbi hızlandı.
Kâğıdı hemen çevirdi.
Arkasında başka bir şey yazıyordu.
“Ama bazı anılar da unutulmuş gibi yapılır.”
Ege ayağa kalktı.
Sınıftan çıktı.
Koridora baktı.
Kimse yoktu.
Kumsal yoktu.
Ama Ege artık emindi.
Bu bir tesadüf değildi.
Ertesi sabah okula geldiğinde Kumsal onu kapının önünde bekliyordu.
Ege şaşırdı.
“Beni mi bekliyordun?”
Kumsal birkaç saniye sustu.
“Evet.”
“Neden?”
Kumsal çantasından küçük bir şey çıkardı.
Eski, kenarları yıpranmış bir fotoğraf.
Ege fotoğrafı görünce olduğu yerde kaldı.
Fotoğrafta iki çocuk vardı.
Bir kız.
Bir erkek.
Ve çocukların ellerinde aynı kırmızı kalem vardı.
Ege fotoğrafa baktı.
Sonra Kumsal’a.
“Bu…”
Kumsal gözlerini ondan kaçırdı.
“Hatırladın mı?”
Ege cevap veremedi.
Kumsal derin bir nefes aldı.
“Ben seni hiç unutmadım Ege.”
Ege’nin yüzündeki ifade değişti.
Ama Kumsal’ın söyleyeceği bir sonraki cümle, yıllardır sakladığı her şeyi değiştirecekti.
“Çünkü sen gittikten sonra…”
Bir an durdu.
“Bana bıraktığın şeyi hâlâ saklıyorum.”