Alazın tek ışığı

Ankara’nın ayazında, sınırları keskin kelimelerle çizilmiş bir savaş... Eftal, dünyayı fazla gürültülü bulduğu için etrafına aşılmaz duvarlar örmüştü. Alaz ise o duvarları yıkmaya değil, o yangının kıvılcımlarında bilerek yanmaya gelen bir fırtınaydı. Onlarınki ucuz bir sürtüşme değil, iki keskin zekanın birbirinin ruhunu okuma savaşıydı. Ta ki Alaz’ın o sarsıcı cümlesi Eftal’in tüm kalkanlarını elinden alana kadar: "Sen benim ömrüm boyunca rastladığım en derin uçurumsun, Eftal. İnsan bir uçurumun kenarında durduğunda düşmekten korkar ya, ben senin kenarında durduğumdan beri sadece sana düşmenin, sende kaybolmanın arzusunu taşıyorum. Gözlerindeki o karanlık, benim görebildiğim tek gökyüzü."