Sıraların üzerindeki karalamaları kazımaktan parmak uçlarının morardığı o kasım sabahlarından biriydi. Ankara’nın ayazı, okulun yüksek tavanlı koridorlarında adsız bir ıslık gibi dolaşır, eski kalorifer peteklerinin paslı kokusunu sınıflara taşırdı.
Eftal, montunun yakasını burnuna kadar çekmiş, sırasının ahşap damarlarını inceliyordu. Dünyayı çok gürültülü bulanlardandı. Sınıfın geri kalanı ilk dersin boş olmasının verdiği hafiflikle uğuldarkan, o sadece pencere camına vuran yağmur damlalarının ritmini saymaya çalışıyordu.
Ta ki o kapı, menteşelerinden sökülecekmiş gibi hızla açılana kadar.
Alaz, içeriye rüzgarı, ıslak toprak kokusunu ve o bitmek bilmeyen, insanı sinirlendiren özgüvenini de beraberinde getirdi. Sırılsıklam olmuş saçlarını geriye doğru fırlatırken gözleri doğrudan sınıfın en arkasına, Eftal’in olduğu köşeye kilitlendi. İkisi arasındaki o sessiz savaş, lisenin ilk gününden beri yürürlükte olan, sınırları çizilmemiş bir ateşkesin bozulması gibiydi.
Alaz, adımlarını bilerek yavaşlattı. Eftal’in tam önündeki sıraya, çantasını bir meydan okuma gibi fırlatarak oturdu. Arkasına dönüp kollarını Eftal’in sırasına yasladığında, gözlerinde o bildik, insanı çileden çıkaran alaycı pırıltı vardı.
"Günaydın, sonbahar melankolisi," dedi Alaz, sesi hırıltılı ve alçaktı. "Yine dünyayı kurtaramamış gibi bir yüz ifaden var."
Eftal gözlerini camdan ayırıp Alaz’ın doğrudan gözlerinin içine baktı. Bakışlarında hiçbir ergen hırçınlığı yoktu; aksine, buz gibi bir mesafe barındırıyordu. "Seninle aynı havayı solumak zorunda kalmasam, kurtaracak çok şeyim vardı aslında."
Alaz hafifçe güldü. Bu gülüş, Eftal’in en çok nefret ettiği şeydi. Sanki Alaz, Eftal’in ruhundaki tüm gizli geçitleri biliyor da bilerek o yollara taş koyuyormuş gibi bir rahatlıktı bu. Onların düşmanlığı, okul koridorlarında birbirine omuz atmak ya da arkadan dedikodu yapmak gibi ucuz şeylerden beslenmezdi. Onlarınki, iki keskin zekanın, birbirinin sınırlarını nerede kırılacağını görmek için acımasızca esnettiği entelektüel bir savaştı.