Adalet Tecelli Ettiğinde

1952 yılında Washington’ın kasvetli ve entrikalarla dolu politik atmosferinde doğdum. Adım Matteo Clark. Çoğu insan için adalet kutsal bir teraziydi; benim içinse çocukluğum boyunca babam Andrea Clark’ın evimize taşıdığı ağır, ezici bir gölgeydi. Babam, Amerikan hukuk tarihinin karanlık sayfalarına adını yazdırmış, diplomatik sınırları çiğnemekten çekinmeyen, hırsları uğruna adaleti lekeleyen rezalet bir yargıçtı. Mahkeme salonundaki davalarını asla eve getirmezdi ama o davaların hıncını, sinirini ve baskısını her akşam soframıza koyardı. Çocukluğum, onun bu ezici figürünün ve öne çıkarılan kardeşlerimin gölgesinde, sessiz ama derin bir kinle geçti. Babamı hiçbir zaman sevmedim. Ancak kaderin garip bir cilvesidir ki, nefreti kadar hırsı da bulaşıcıydı. Onu izlerken içimde büyüyen o sessiz öfke, zamanla bir yemine dönüştü. Aynaya her baktığımda kendime aynı sözü fısıldardım: "Bir gün Amerika’ya adaletin ne olduğunu ben öğreteceğim. Babamın kirlettiği o teraziyi ben dengede tutacağım."