Şenliğin üzerinden birkaç gün geçmişti.
Hayat normal görünüyordu.
Dersler devam ediyor, öğrenciler sınavlara hazırlanıyordu.
Ama Ege için hiçbir şey normal değildi.
Çünkü artık gerçeği biliyordu.
Derin'e aşık olmuştu.
Bunu kendinden saklamaya çalışmıyordu artık.
Sorun şu ki, Derin'in ne hissettiğini bilmiyordu.
Bazen ona baktığında gözlerinde farklı bir şey görüyordu.
Bazen de sadece yakın bir arkadaş gibi davranıyordu.
Bu yüzden kafası karışıktı.
---
Bir gün öğle arasında Ege ve Derin okul bahçesinde oturuyorlardı.
Ağaçların yaprakları rüzgârla hafifçe sallanıyordu.
Derin elindeki su şişesiyle oynarken birden konuştu.
"Ege."
"Hı?"
"Sence insanlar ilk görüşte aşık olabilir mi?"
Ege'nin kalbi bir an duracak gibi oldu.
Bu soruyu hiç beklemiyordu.
"Neden sordun?"
"Merak ettim."
Ege birkaç saniye düşündü.
"Belki olabilir."
"Gerçekten mi?"
"Evet."
Derin gülümsedi.
"Bence de olabilir."
Ege ne diyeceğini bilemedi.
Konu kısa süre sonra değişti ama o soru gün boyunca aklından çıkmadı.
---
O akşam yine mesajlaşıyorlardı.
Derin bir anda eski fotoğraflarını göndermeye başladı.
Çocukken çekilmiş komik fotoğraflar...
Okul etkinliklerinden görüntüler...
Aile gezileri...
Ege hepsine bakıp gülüyordu.
Sonra Derin yeni bir fotoğraf gönderdi.
Bu kez yalnızdı.
Fotoğraf gün batımında çekilmişti.
Derin'in yüzünde hafif bir gülümseme vardı.
Ege birkaç saniye ekrana baktı.
Kalbi yine hızlandı.
"Bu güzel çıkmış." diye yazdı.
Derin cevap verdi.
"Sence mi?"
"Evet."
"Teşekkür ederim."
Birkaç saniye geçti.
Sonra yeni bir mesaj geldi.
"Aslında bunu herkese göndermedim."
Ege'nin yüzündeki gülümseme büyüdü.
"Neden?"
"Bilmem."
Ama ikisi de nedenini biliyordu.
---
Günler geçtikçe daha da yakınlaştılar.
Artık birbirlerinin en küçük değişikliklerini bile fark ediyorlardı.
Bir gün Derin'in morali bozuk olsa Ege anlıyordu.
Bir gün Ege sessiz olsa Derin fark ediyordu.
Bu bağ gittikçe güçleniyordu.
---
Bir cuma günü okul çıkışında birlikte yürürlerken hava oldukça soğuktu.
Derin ellerini montunun ceplerine soktu.
"Buz gibi olmuş."
Ege güldü.
"Henüz kış bile gelmedi."
"Ben hemen üşüyorum."
Bir süre sessizce yürüdüler.
Sonra Derin durdu.
"Ege."
"Evet?"
"Sana bir şey soracağım."
"Sor."
Derin birkaç saniye sustu.
Sanki cesaret toplamaya çalışıyordu.
"Ben başka okula gitseydim..."
Ege dikkatle baktı.
"...yine arkadaş olur muyduk?"
Ege düşünmeden cevap verdi.
"Olurduk."
Derin gülümsedi.
"Nasıl bu kadar eminsin?"
"Çünkü seni tanıdığıma pişman olmadım."
Derin birkaç saniye ona baktı.
Sonra gözlerini kaçırdı.
Ama gülümsemeye devam ediyordu.
---
O gece Ege yatağında uzanırken telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Derin'dendi.
"Sana bir şey söyleyebilir miyim?"
"Tabii."
"Bazen seni tanıdığım için çok şanslı hissediyorum.
Ege mesajı okudu.
Sonra tekrar okudu.
Ve bir kez daha.
Kalbi deli gibi atıyordu.
Parmakları titreyerek cevap yazdı.
"Ben de öyle hissediyorum."
Mesaj gönderildi.
O gece uzun süre uyuyamadı.
Çünkü ilk kez umutlanmıştı.
Belki de hisleri karşılıksız değildi.
Belki de Derin'in kalbinde de ona ait küçük bir yer vardı.
Ve Ege ilk kez kalbinin sesini dinlemeye karar verdi.
Çünkü bazı duygular ne kadar saklanırsa saklansın, sonunda ortaya çıkmanın bir yolunu bulurdu...