Bölüm 6

— Bir Gün Daha Sabah alarm çaldığında gözlerini hemen açmadı. Birkaç saniye boyunca rüyasında kızının küçük halini gördü. El ele yürüdükleri bir park… Kahkahası rüzgâra karışıyordu. Uyanmak istemedi. Ama hayat beklemiyordu. İşe gitmeden önce masanın üzerindeki dosyaya baktı. Yeni bir dilekçe verilmişti. Yeni bir tarih alınmıştı. Süreç ağır ilerliyordu ama durmamıştı. Kendine bunu hatırlattı: Durmadı. Pastanede çalışırken bir anne ve kızı geldi. Küçük kız annesinin koluna yapışmış, bir şeyler anlatıyordu heyecanla. Onları izlerken içi sızladı ama bakışlarını kaçırmadı bu kez. Kaçmak yerine dayanmayı seçti. Çünkü artık acıyı bastırmıyor, taşıyordu. Akşam eve döndüğünde kızından bir mesaj vardı: “Anne, bugün biraz moralim bozuktu.” Kalbi sıkıştı. Hemen aradı. “Ne oldu?” “Bazen herkesin annesi yanında ya… O yüzden.” Sessizlik oldu. Bu sessizlik ağır değildi. Gerçekti. “Ben yanında değilim ama arkandayım,” dedi yavaşça. “Düştüğünde tutamasam da, kalkman için güç yolluyorum sana.” Telefonun ucunda hafif bir gülümseme hissetti. “Biliyorum,” dedi kızı. “Hissediyorum.” O cümle ona bir gün daha dayanacak güç verdi. Gece yatağa uzandığında artık şunu biliyordu: Kavuşma sadece fiziksel değildi. Bağ hâlâ yaşıyordu. Sevgi hâlâ nefes alıyordu. Henüz sarılamamıştı. Henüz saçını koklayamamıştı. Henüz “Ben geldim” diyememişti. Ama vazgeçmemişti. Ve bazı anneler, kavuşmadan önce yıllarca savaş verir. Yıllar geçse de içlerindeki yön değişmez. Onunki hep aynı yöne bakıyordu: Kızına doğru.