Öğle zili çaldığında öğrenciler sınıftan çıkar çıkmaz koridor bir anda kalabalıkla doldu.
Aras, kantine gitmek için çantasını alırken yanına tanımadığı bir çocuk yaklaştı.
"Sen Aras'sın, değil mi?"
Aras gülümseyerek başını salladı.
"Evet."
"Ben Mert."
Çocuk elini uzattı.
"Dün yaşananları gördüm. Kusura bakma... Kimse Teoman'a karşı çıkmaya cesaret edemiyor."
Aras elini sıktı.
"Önemli değil."
Mert hafifçe gülümsedi.
"İstersen bugün birlikte yemek yiyebiliriz. Hem okul hakkında da yardımcı olurum."
Aras kısa bir an düşündü.
"Neden olmasın?"
İkili kantine doğru yürümeye başladı.
Mert okulun en sevilen öğretmenlerinden, kulüplerden ve hangi öğrencilerden uzak durması gerektiğinden bahsediyordu.
Aras, uzun zamandır ilk kez rahat hissediyordu.
Tam o sırada...
Koridorun diğer ucunda duran biri onları sessizce izliyordu.
Teoman.
Yanındaki arkadaşlarından biri omzuna dokundu.
"Ne oldu?"
Teoman'ın bakışları bir an bile Aras'ın üzerinden ayrılmadı.
"Hiç."
Ama sesi hiç de öyle söylemiyordu.
---
Kantinde Aras ve Mert boş bir masaya oturdu.
Tam sohbet etmeye başlamışlardı ki...
Bir tepsi masaya sertçe bırakıldı.
İkisi de irkilerek başını kaldırdı.
Teoman.
Hiçbir şey söylemeden sandalyeyi çekip tam karşılarına oturdu.
Mert'in yüzündeki renk bir anda soldu.
"Teo... Teoman."
Teoman'ın gözleri yalnızca Aras'taydı.
"Soğuk davranıyorsun."
Aras kaşlarını çattı.
"Biz arkadaşça konuşuyorduk."
"Bitti."
Teoman'ın tek kelimesi masadaki havayı buz gibi yaptı.
Mert yutkundu.
"Ben... Ben kalkayım."
"Hayır."
Bu kez konuşan Aras'tı.
"Mert hiçbir yere gitmiyor."
Teoman hafifçe güldü.
Ama bu gülüşte eğlence yoktu.
Sadece öfke vardı.
"Emin misin?"
Aras cevap vermedi.
İkili birkaç saniye boyunca birbirlerinin gözlerine baktı.
Sonunda Teoman ayağa kalktı.
Sandalyeyi yerine iterken sessizce fısıldadı:
"Yanlış kişilerle arkadaş oluyorsun."
Ardından arkasını dönüp kantinden çıktı.
Mert derin bir nefes verdi.
"Sanırım... beni de hedef seçti."
Aras başını eğdi.
"Özür dilerim."
Mert hafifçe gülümsedi.
"Boş ver."
Ama ikisi de fark etmemişti.
Kantinin kapısından çıkmadan önce Teoman son kez dönüp Aras'a bak
mıştı.
O bakışta nefret vardı...
Ama nefretin arasına karışmış, adını kendisinin bile koyamadığı başka bir duygu daha vardı.
Devam edecek..
