Aradan birkaç gün geçmişti.
Aras, okulun koridorlarına alışmaya başlamıştı.
Ama değişmeyen tek bir şey vardı.
Teoman.
Nereye gitse onu izleyen gözler...
Koridorda aniden karşısına çıkması...
Sınıfta attığı alaycı bakışlar...
Ve en önemlisi...
Nedense sadece Aras'la uğraşıyor olması.
---
Son dersin bitmesine dakikalar kala matematik öğretmeni sınıfa girdi.
"Bu haftaki proje için ikili gruplar oluşturacağım."
Sınıfta mırıldanmalar yükseldi.
Öğretmen elindeki listeye baktı.
"Aras..."
Aras ayağa kalktı.
"...ve Teoman."
Sınıf bir anda sessizliğe büründü.
Arka sıralardan birkaç kişi şaşkınlıkla birbirine baktı.
"Hocam..." diye söze başladı Teoman.
"İtiraz yok."
Öğretmenin tek cümlesi itirazı bitirmişti.
Aras derin bir nefes aldı.
"Sanırım kader bizimle dalga geçiyor..."
diye mırıldandı.
Teoman duyacak kadar yakındı.
"Daha hiçbir şey görmedin."
---
Ders çıkışı öğretmen ikisine de aynı görevi verdi.
"Eski kütüphanedeki arşivlerden bilgi toplayacaksınız. Anahtar görevli odasında."
İkisi istemeyerek de olsa okulun kullanılmayan eski binasına doğru yürümeye başladı.
Koridorlar sessizdi.
Duvarlardaki boyalar dökülmüş, pencereler toz içindeydi.
Aras etrafına bakındı.
"Burası biraz ürkütücü."
Teoman alaycı bir sesle konuştu.
"Korkuyorsan geri dönebilirsin."
"Hayal kurma."
Merdivenleri çıkarken tavandan hafif bir gıcırtı duyuldu.
Eski kütüphanenin kapısını açtıklarında içeriyi yıllardır kimsenin kullanmadığı belliydi.
Raflar toz içindeydi.
Kutular üst üste dizilmişti.
Tam Aras bir klasöre uzanırken...
Ayağı yerdeki gevşek tahtaya takıldı.
Dengesini kaybetti.
Yere düşeceği sırada güçlü bir el bileğini yakaladı.
Birkaç saniyeliğine zaman durmuş gibiydi.
Aras şaşkınlıkla başını kaldırdı.
Onu tutan kişi...
Teoman'dı.
İkisi de hiçbir şey söylemedi.
Sadece göz göze kaldılar.
Teoman'ın yüzündeki sert ifade ilk kez değişmiş gibiydi.
Ama bu an uzun sürmedi.
Teoman elini hızla geri çekti.
"Kendine dikkat et."
Sesi her zamankinden daha sakindi.
Aras şaşkınlığını gizleyemedi.
"Az önce..."
"Yanlış anlama."
Teoman sözünü kesti.
"Sadece başıma iş açmanı istemedim."
Bunu söyledikten sonra arkasını dönüp rafların arasına yürüdü.
Aras olduğu yerde kaldı.
İçinden tek bir soru geçiyordu.
*"Gerçekten sadece bu yüzden mi beni kurtardı?"*
Kütüphanenin sessizliği ikisinin arasında dolaşırken, rafların arasından eski bir fotoğraf albümü yere düştü.
Albüm açıldı.
Sarıya dönmüş sayfaların arasından eski bir okul fotoğrafı kayarak zemine düştü.
Teoman'ın gözleri bir anda büyüdü.
Hiç düşünmeden fotoğrafı yerden aldı ve hızla ceketinin içine sakladı.
Bu hareket o kadar ani olmuştu ki Aras hiçbir şey anlayamadı.
"Ne saklıyorsun?" diye sordu.
Teoman birkaç sa
niye sustu.
Sonra her zamanki soğuk ifadesini takındı.
"Hiçbir şey."
Ama ilk kez...
Sesindeki kararsızlığı gizleyememişti.
Devam edecek..