Bölüm 4

Sessizlik en çok korkutan şeydi. Televizyon kapanalı birkaç dakika olmuştu ama kimse yerinden kıpırdamıyordu. O an zaman durmuş gibiydi. Sanki biri “şimdi” demeden hiçbirimiz hareket edemezdik. Yavuz kapının önündeydi. Elini kapının koluna koymuştu ama bastırmıyordu. Sadece oradaydı. Gözleri kapının ortasına kilitlenmişti. “Bir şey mi duydun?” diye fısıldadım. Başını çok yavaş salladı. “Duydum,” dedi. “Ama anlamadım.” Herkes aynı anda susup dinlemeye başladı. Önce hiçbir şey gelmedi. Sonra… kapının altından gelen hafif bir ses. Ayak sesi değildi. Nefes de değildi. Sanki biri yere çok yakındı. Çok yakında. Sürüklenir gibi. Elif’in eli titreyerek koluma değdi. Ela olduğumu unutup adımı söyleyecek sandım ama ağzını kapattı. Gözleri dolmuştu. Ses bir an durdu. Kalbim o duruşta göğsümden fırlayacak sandım. Sonra kapıya hafif bir vurma geldi. Ama insan vurması gibi değildi. Ritmi yoktu. Kararsızdı. Düzensizdi. Tok. Sonra boş. Sonra yine tok. “Kim o?” diye fısıldadı Zeynep, kendi kendine konuşur gibi. Kimse cevap vermedi. Birden aşağıdan bir çığlık geldi. Bu sefer televizyondaki gibi boğuk değildi. Gerçekti. Yakındı. Birinin sesi kopuyordu sanki. Çığlık yarım kaldı. Bir şey kesmiş gibiydi. Emir nefesini tuttu. “Bu… bu normal değil,” dedi. O sırada kapının önündeki ses yana doğru kaydı. Bizim daireden uzaklaşıyordu. Yan daireye. Orada birileri yaşıyordu. Bunu hepimiz biliyorduk. Kapı kolunun zorlandığını duyduk. Metal metalin üstünde titredi. Ardından sert bir çarpma. Bir tane daha. Sonra bağırma. “Hayır— hayır dur—!” Ses çatladı. Bir şey devrildi. Cam kırıldı. Sonra… garip bir hırıltı gibi bir ses geldi. İnsan sesine benziyordu ama değildi. Çok boğuktu. Çok kontrolsüzdü. Zeynep ağlamaya başladı. Sessizce. Mert duvara yaslandı, dizleri titriyordu. Ben yerimden kıpırdayamıyordum. Çünkü ilk kez aklımdan şu düşünce geçti: Eğer bu insan değilse… biz neyle karşı karşıyayız? Üst kattan bir gürültü daha geldi. Bir şey yuvarlandı. Ardından hızlı adımlar. Ama kaçan gibi değil… arayan gibi. Efe fısıldadı: “Bu binadan çıkmamız gerekecek.” Kimse karşı çıkmadı. Ama hepimiz aynı şeyi düşündük: Dışarısı daha mı güvenliydi? Ve işte o an anladım… Bu sadece bir başlangıçtı.