Zambak Katili

"İnsanlar çiçekleri hayatı kutlamak için getirirdi. Ben ise ölümü..." Yağmur, mezar taşına sessizce vuruyordu. Alina, siyah montunun cebinden tek bir beyaz zambak çıkardı. Babasının mezarına bıraktı. "Katilini bulacağım." Sesi o kadar sakindi ki, sanki bir ölüm yemini değil de sıradan bir söz veriyordu. Tam arkasını dönecekken mezar taşının üzerine iliştirilmiş eski bir zarf dikkatini çekti. Üzerinde tek bir cümle yazıyordu. "Baban masum değildi." Alina'nın nefesi kesildi. Zarfın içinde birkaç isim ve garip bir sembol vardı. O an anladı. Babası öldürülmemişti. İnfaz edilmişti. Ve listedeki herkes bu infazın bir parçasıydı. Alına o gece son kez tıp öğrencisi olarak uyudu. Ertesi sabah ise şehir, ilk kurbanıyla tanıştı. Cesedin göğsünde tek bir beyaz zambak duruyordu. Artık herkes aynı soruyu soruyordu: "Zambak Katili kim?" Ama hiç kimse, onu arayan kişinin de yakında ona âşık olacağını bilmiyordu.