Minho ve Jisung o öpücükten sonra bir süre konuşmadı. Ne gerekiyordu ki zaten? Sessizlik artık gergin değil, güvenliydi. Ama o güven duygusu, dış dünyanın gerçekleriyle yüzleşince sınanmaya başladı.
Minho’nun takım arkadaşları, Jisung’la yakınlaşmasını fark etmeye başlamıştı.
“Sen o çocukla sürekli takılıyorsun ha? Hani o kıvırcık, küçük, hızlı konuşan?”
“Arkadaşız,” dedi Minho. Ama sesi kararsızdı.
“Kardeşim dikkat et, millet konuşuyor.”
Minho’nun içi burkuldu. O an anladı: Bu dünyada bazı şeyleri sevmek kolay, savunmak zordu. Hele Jisung gibi biri söz konusuysa… bu çocuk hafif görünürdü ama kalbinde fırtına taşırdı. Ve onu yalnız bırakmak... düşüncesi bile canını yakıyordu.
Öte yandan Jisung da kendi dünyasında bir savaş veriyordu. “Bu gerçek mi?” diye soruyordu aynada kendine. “Yoksa yine fazla mı hayal kurdum?” Ama Minho’nun gözlerinin içindeki o dürüst ışığı hatırlıyordu. Ona gerçekmiş gibi bakan tek kişiydi.
Ve o akşam Minho, okulun çıkışında onu beklerken, Jisung’un kalbinde ilk kez gerçek bir rahatlık vardı.
“Beni hâlâ istiyor musun?” diye sordu.
Minho cevap vermedi. Sadece elini uzattı. Jisung tuttu.
Bu defa hiç bırakmamak üzere.
‧₊ ᵎᵎ 🍒 ⋅ ˚✮