Defne'nin bakışları genç kadına kaydı.
Kadın Aras'ın koluna rahatça girmişti.
Sanki uzun zamandır birbirlerini tanıyor gibiydiler.
Defne içindeki garip hissi bastırmaya çalıştı.
Bu onu ilgilendirmezdi.
Sonuçta Aras'ın hayatında biri olması kadar normal ne olabilirdi?
Sekiz yıl geçmişti.
Sekiz yıl...
İnsanlar evlenir, çocuk sahibi olur, şehir değiştirir, hayat değiştirirdi.
Peki neden canı sıkılmıştı?
Kendisi de bilmiyordu.
"Tanıştırayım," dedi Aras.
Kadın gülümseyerek elini uzattı.
"Merhaba."
Defne de elini uzattı.
"Merhaba."
Aras ikisine bakıp güldü.
"Bu kuzenim Ece."
Defne birkaç saniye cevap veremedi.
Kuzeni.
İçindeki düğüm bir anda çözülmüştü.
Fakat bunu belli etmemeye çalıştı.
"Memnun oldum."
Ece gülümseyerek başını salladı.
"Ben sizi biliyorum."
Defne şaşırdı.
"Beni mi?"
"Tabii."
Aras'a baktı.
"Lisede senden çok bahsederdi."
Aras'ın yüzündeki ifade değişti.
"Ece."
"Ne var?"
"Ece..."
"Tamam sustum."
Defne istemsizce gülümsedi.
Aras hâlâ aynıydı.
Bazı şeyler gerçekten değişmiyordu.
Bir süre daha oturdular.
Ece telefonuna gelen mesaj üzerine kalkmak zorunda kaldı.
"Ben kaçıyorum."
Aras başını salladı.
"Eve geçince haber ver."
Ece giderken Defne'ye göz kırptı.
"Tekrar görüşürüz."
Defne kadının arkasından bakarken Aras derin bir nefes aldı.
"Neyse."
"Neyse mi?"
"Ece bazen fazla konuşuyor."
Defne gülümsedi.
"Sevimli biri."
"Bana göre baş belası."
İkisi de güldü.
Sonra sessizlik oldu.
Bu kez rahatsız edici değildi.
Aksine tanıdık geliyordu.
Aras kahvesinden son yudumu aldı.
"Teklifim hâlâ geçerli."
Defne kaşlarını kaldırdı.
"Hangi teklif?"
"Hafta sonu."
Defne ona baktı.
"Ciddi miydin?"
"Tamamen."
"Aras, bu biraz saçma değil mi?"
"Neden?"
"Yıllardır görüşmediğimiz bir insanla üç günlük tatile çıkmak normal mi sence?"
Aras düşünüyormuş gibi yaptı.
"Hayır."
"Bak işte."
"Ama sen de normalsin diyemem."
Defne kahkahasını tutamadı.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Aras bir süre ona baktı.
Bu kez yüzünde şaka yapan biri değil, ciddi bir adamın ifadesi vardı.
"Bilmiyorum Defne."
"Sence neden?"
"Seni gördüğüm an..."
Cümlesini tamamlamadı.
Defne'nin kalbi hızlandı.
"Neyi?"
Aras bakışlarını kaçırdı.
"Boş ver."
"Hayır, söyle."
Aras hafifçe gülümsedi.
"Sanki sekiz yıl hiç yaşanmamış gibi hissettim."
Defne nefesini tuttu.
Çünkü aynı şeyi o da hissetmişti.
Ve ilk kez bunu yalnız yaşayan kişi olmadığını fark etti.
Telefonu çaldı.
Ekranda annesi yazıyordu.
Aras gülerek ayağa kalktı.
"Kurtarıcın geldi."
Defne telefonu eline aldı.
Aras kapıya doğru yürürken bir anda durdu.
Arkasını döndü.
"Bu arada."
"Ne var?"
"Cumartesi sabahı çıkıyoruz."
Defne gözlerini devirdi.
"Ben geleceğim demedim."
Aras gülümsedi.
"Ama geleceksin."
"Bu kadar emin olma."
Aras kapıyı açtı.
Ve son kez ona baktı.
"O zaman bana haklı çıkma fırsatı verme."
Kapı kapandı.
Defne olduğu yerde kaldı.
Kalbi anlamsız şekilde hızlanmıştı.
Ve ilk kez sekiz yıl önce kapanmış sandığı bir hikâyenin yeniden başladığını hissetti.