-Yani düşünüyorumki ilk çoçukluk aşkım okuldaki Melih ola bilir.......
Esila heyecanlı bir o kadarda fal taşı gibi açılmış gözlerle konuşmaya başladı.
-E ne güzel işte.Bulmuşsun Melihini.Kesin o Melih bu Melih.
-Bence bulamadım.Doğru benimde Melihim aynı okuldaki Melih gibi gözleri orman yeşili,saçları tarçın renk ama benim Melihim öyle zorba bir karakterde değildi.
Esila terlemekten kıp-kırmızı olmuşdu.
-Emin misin?
Lizge başını evet anlamında salladı.
-Onu benden iyi annesi bile tanımazdı.Bütün sırlarımızı bir-birimize verirdik hep.Melihimi çok iyi tanırım ben. Öyle bir karaktere dönüşmesi imkansızdı.Çok iyiliksever,karıncanın canına zarar bile vermezdi.
Esila başını salladı.
-Anladım.Senin Melihinle bizim Melih zıt.
-Hı hı öyle.
Esila bem-beyaz olan duvardaki üçgen saate baktı.Sonra yerinden kalktı.
-Ovvvvv.Ben eve geç kalıcam ya.
Lizgede aynı şekilde kalktı.
-Anladım.Sen istersen git ailen kızmasın.
-Aynen ablam geberte bilir.O zaman görüşürüz.
Lizge pek anlamamıştı.Neden anne,baba varken abla?Belkide ailesi başka bir yerdedir diye geçirdi içinden.
-Tamam o zaman seni geçiriyim.
-Yok yok gerek yok.Kendim giderim hadi bayyy.
Lizge Esilayı evine yolladıktan sonra kanepeye oturdu.Derinden bir iç çekti.Acaba Esilaya bu olanları anlatmakla iyimi yapmıştı?Yoksa en kötü seçeneklerden birinimi yapmıştı?Ama ne olursa olsun Esilaya güveniyordu.Emindiki Esila anlattıklarını hiç kimseye demeyecekti.
Beyini ise onu korkutuyordu.Sanki hep şunu diyordu.
-Tuzağa düştün Lizge!Hiç akıllanmıyacak mısın?
Ama bir yandan da hep olmasada çoğu zaman doğru kararları veren kalbide bunları söylüyor gibiydi.
-İyi yaptın Lizge!Ona güvenmekte çok iyi yaptın!O sana yardım edecek!
Çok kararsızdı Lizge.Kalpinin mi?yoksa beyninmi?sesini dinlemeliydi.
Peki sizce?Sizce hangisi haklıydı?
