YILDIZLARI SAY

Hayatım boyunca koştum. Çok düştüm. Yapamadın dediler, yüzüme haykırdılar. Elimden tutan herkesi gökyüzüne uğurladım, birer birer. Tutamadın dediler, yüzüme vurdular. Huzurla baktığım gecem kapandı. Karanlık geceler artık, tamamen zifte bulanıktı. Uzanıp, tutmak istedim yıldızları ama kanayan dizlerimle yalnız kaldım. Kalktım üzerimi silkeledim. Tek başıma. Her şeyi bırakmak isterken bir yıldız daha kaydı gözlerimin önünde. Kayarken öylesine baktı ki gözlerime, bilmeden... "Tut elinden," dedim kendi kendime. Tuttum. Dalgaların arasındaki bedenini sahile taşıdım, "Gökyüzüne bak," dedim ona. Mavi olan gökyüzüne bak. Siyah olana ben de bakamazdım... O ise bana, “Yıldızları say," dedi. Fark etti geceye tutunamadığımı. Onu kurtardığımı sanıyordum ama asıl kurtarılan bendim. "Yıldızları sayacaksak sonsuzluk biz olalım," dedi, ve kaydı. Koruyamadım. Eksildim, öldüm sandım. Bedeniyle birlikte dört duvar arasında sıkıştı kaldı kalbim. "Gözükmeseler bile, yıldızlar hâlâ orada. Aç gözlerini." -- Not: Gökyüzüne Bak ve Yıldızları Say, aynı olay örgüsünün farkı karakterlerle bakış açılarıyla yazıldı. İstediğinizle başlayabilirsiniz fakat en güzel şekilde olmasını istiyorsanız, Gökyüzüne Bak ile başlamanızı öneririm.🎈