Maçın son saniyeleri salondaki herkesi ayağa kaldırmıştı. Skor tabelası başa baş bir mücadeleye işaret ederken, Özgür son hücumda topu kaptığı gibi rakip sahaya adeta bir rüzgar gibi süzüldü. Kulaklarında sadece seyircilerin uğultusu ve kendi kalp atışları vardı. Son saniye basketini bıraktığı an, salon adeta yıkıldı. Maçı kazanmışlardı; şimdi sıra, notta vadedilen o hesaplaşmadaydı.
Özgür, takımın galibiyet çığlıklarından sıyrılarak hızla soyunma odası koridoruna yöneldi. Koridor oldukça sakin ve loştu. Adımları yankılanırken gözü son sıradaki o kilitli depo odasının kapısına çarptı. Kapı hafifçe aralıktı.
Nefesini tutarak kapıyı itti ve içeri girdi.
Depo odası dar ve karanlıktı; raflara dizilmiş yedek basketbol topları ve antrenman malzemelerinin arasında yoğun bir vanilya kokusu hakimdi. Özgür kapıyı arkasından kapatıp adım attığı an, odadaki tek zayıf ışık da aniden söndü.
Zifiri karanlık.
Özgür tam elini cebindeki telefona atacakken, arkasında beliren o sıcaklık nefesini kesti. Bir çift narin el yavaşça beline sarıldı, kızın göğsü Özgür'ün sırtına değdi. Kızın kokusu, zihnini darmadağın etmeye yetiyordu. Özgür hızla arkasına dönmeye çalıştı ama kız parmaklarını Özgür'ün karnına bastırarak onu durdurdu.
"Kıpırdama Kaptan," diye fısıldadı kız. Sesi tam kulağının dibindeydi, sıcak nefesi Özgür'ün boynunu yakıp geçiyordu.
Özgür sertçe yutkundu. "Aç şu ışığı... Yüzünü görmek istiyorum artık."
Kız hafifçe güldü. O karanlıkta bile hissedilen o tehlikeli ve kendinden emin gülüş... Yavaşça Özgür'ün parmaklarının arasına kendi parmaklarını geçirdi.
"Daha değil Yıldız Oyuncu..." dedi kulağına iyice yaklaşarak. "Beni gümüş tepside öyle kolayca elde edemezsin. Geçen senenin bedelini ödeyecek, biraz daha kıvranacaksın. Ben hazır olduğumda beni tamamen göreceksin."
Kız, Özgür'ün boynuna dudaklarını hafifçe bastırıp geri çekildi. Özgür ne olduğunu anlayamadan kapının açılıp kapanma ve ardından dışarıdan kilitlenme sesi yankılandı. Özgür hızla arkasına dönüp karanlıkta kapının kulpuna yapıştı ama kapı çoktan kilitlenmişti.
"Anonim! Hey! Aç şu kapıyı!" Özgür kapıya sertçe vurdu.
Dışarıdan kızın uzaklaşan adımları ve ardından telefonuna gelen o tanıdık bildirim sesi duyuldu. Özgür ekrandaki ışıkla kapıyı aydınlatırken mesajı açtı:
+90 538 XXX XX 16: "Harika bir maçtı Kaptan. Boynundaki izimle bu gece rahat bir uyku çekersin artık. Ama o depodan çıkmak için yedek anahtarı bulman gerekecek... İyi uykular."