Ertesi gün, üniversitenin kapalı basketbol salonunda takım antrenmanı vardı ancak Özgür’ün aklı ne taktik tahtasındaydı ne de çalıştırıcının bağırtılarındaydı. Geçen seneki o şampiyonluk gecesi zihninde bir film şeridi gibi dönüp duruyordu. O odadaki kokuyu, tenine değen elleri, hatta kulağına fısıldanan o "Kaptan" sözünü şimdi, geriye dönüp baktığında parça parça hatırlar gibi oluyordu ama bilincinin o gece nasıl bu kadar kapandığına hâlâ inanamıyordu.
Topu ellerinin arasında sertçe sektirip potaya doğru fırlattı. Basket oldu ama bu Özgür'ün yüzünü güldürmeye yetmedi. Antrenmanın bitiş düdüğü çalınır çalınmaz oyuncular soyunma odasına doğru dağılırken, Özgür ter içinde kalmış formasıyla tahta banka çöktü ve telefonunu çıkardı.
Özgür: "Beni dünkü anılarla baş başa bırakıp kaybolamazsın."
Özgür: "Geçen seneki o geceyi bana parça parça hatırlatıyorsun ama bu iş böyle yarım yamalak bitemez."
Telefonu elinde tutarken ekranın hemen aydınlanması, kızın her an onu izlediğinin en büyük kanıtıydı yine.
+90 538 XXX XX 16: "Yarım kalmasını isteyen kim Kaptan?"
+90 538 XXX XX 16: "Sadece zihnindeki o paslı kilitleri açmaya çalışıyorum. Geçen sene sızıp kalmasaydın, belki de bugün bu kadar sabırsız olmazdın."
Özgür: "O gece sarhoştum, evet. Ama şu an gayet ayığım ve karşımda olmanı istiyorum."
Özgür: "Neredesin? Saklanmayı kes ve yanıma gel."
+90 538 XXX XX 16: "Bulunduğun salonun ses sistemine dikkatli bak Özgür... Belki de çok uzağında değilimdir."
Özgür başını hızla kaldırıp salonun tavanına ve kömür karası tribünlere baktı. Salonun hoparlörlerinden aniden hafif, boğuk bir melodi yayıldı. O an kalbi boğazında attı. Hızla ayağa kalkıp tribünlere doğru koşmaya başladı.
Özgür: "Çık ortaya!"
Tribünlerin en üst merdivenlerine ulaştığında, boş koltukların arasında duran küçük bir nesne dikkatini çekti. Nefes nefese eğilip yerden o nesneyi aldı: Sınav günü amfide unuttuğu, üzerinde anonimin el koyduğu siyah uçlu kalem duruyordu. Kalemin kapağına iliştirilmiş küçük bir not kağıdı vardı.
Özgür kağıdı elleri titreyerek açtı ve üzerinde yazan satırları okudu:
*"Kalemin bende güvende, tıpkı geçen seneki sırrımız gibi. Ama onu geri almak istiyorsan, yarın gece maça çıkarken tribünlerdeki ilk sıraya dikkatli bak Kaptan. Belki o zaman gözlerimin içine bakma şansın olur."*
Özgür notu avucunda buruştururken salonun çıkış kapısının hafifçe gıcırdadığını duydu. Hızla kapıya doğru koştu ancak dışarı çıktığında kampüsün loş akşam ışıkları altında uzanan boş yoldan başka hiçbir şey yoktu.