Üniversitede zaman garip akıyordu.
Daha dün ilk kez kampüse girmişim gibi hissediyordum.
Ama aynı koridorlardan geçiyor, aynı kantinde kahve alıyor, aynı insanlara selam veriyordum.
İnsan gerçekten bazı yerlere beklediğinden daha hızlı alışıyordu.
"Defne!"
Asya koşarak yanıma geldi.
"Bugün kulüp tanıtım toplantısı var."
"Kitap Kulübü mü?"
"Evet."
"Gitmek zorunda mıyız?"
"Hayır."
"E o zaman neden gidiyoruz?"
"Çünkü merak ediyorum."
"Bütün dertlerin merak."
"Asıl eğlence de orada."
Gülerek başımı salladım.
"Peki."
Toplantı beklediğimden kalabalıktı.
Sınıfların arasındaki küçük konferans salonunda neredeyse boş yer kalmamıştı.
Asya beni en arka sıraya çekti.
"Buradan rahat kaçarız."
"Kaçmayı neden planlıyorsun?"
"Plan yapmıyorum."
"Daha içeri girmeden çıkışı hesapladın."
"Asla."
Kahkahamı zor tuttum.
Tam oturacakken biri önümdeki sıraya geçti.
Mert.
Yanında Kerem vardı.
Kerem döner dönmez bizi fark etti.
"Selam."
"Selam." dedik aynı anda.
Kerem, Mert'e dirseğiyle hafifçe dokundu.
"Tanıdıkların varmış."
Mert kısa bir bakış attı.
"Evet."
"Asya." dedi Asya kendini göstererek.
"Defne."
"Kerem."
Elini salladı.
"Mert zaten kendini tanıtacak biri değil."
Mert derin bir nefes verdi.
"Kerem."
"Ne?"
"Bir dakika sessiz kal."
"İmkânsız."
Asya bana eğildi.
"Bence bunlar çocukluk arkadaşı."
"Nereden anladın?"
"Biri konuşuyor, diğeri susuyor."
"Bu mantıklı."
Toplantı başladıktan yaklaşık kırk dakika sonra herkes dışarı çıktı.
"Acıktım." dedi Asya.
"Şaşırmadım."
"Neden?"
"Sen her zaman acıkıyorsun."
"Bu bir yetenek."
Kantine doğru yürürken arkamızdan bir ses geldi.
"Defne."
Arkamı döndüm.
Mert.
"Evet?"
Çantamın yan cebini işaret etti.
"Defterin düşecek."
Hemen dönüp baktım.
Gerçekten de fermuarı açıktı.
"Yine mi..."
Çantamı kapatırken utançla güldüm.
"Sanırım eşyalarım benden kaçmaya çalışıyor."
"Bence onlar özgürlük istiyor."
İlk kez şaka yapmıştı.
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Az önce... Şaka mı yaptın?"
"Galiba."
"Takvime not almam lazım."
Bu kez gerçekten güldü.
Kısa ama içtendi.
Kerem uzaktan seslendi.
"Mert!"
"Hı?"
"Oğlum sen gülüyor musun?"
Mert başını iki yana salladı.
"Boş ver."
Kerem kahkaha attı.
"Defne, büyük iş başarmışsın."
"Ben bir şey yapmadım."
"Yaptın."
"Ne yaptım?"
"Mert'i güldürdün."
Mert gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
"Kerem..."
"Tamam sustum."
Hiç susacak gibi görünmüyordu.
Kantinde dört kişi aynı masaya oturduk.
Asya ile Kerem beş dakika içinde koyu bir sohbete dalmıştı.
Ben meyve suyumun kapağıyla uğraşıyordum.
Açılmıyordu.
Biraz daha zorladım.
Yine olmadı.
Tam vazgeçecekken şişe elimden alındı.
Mert kapağı tek hareketle açıp önüme bıraktı.
"Al."
"...Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Kerem hemen sırıttı.
"Romantik."
Asya da gülmeye başladı.
Benim ise yüzümün ısındığını hissedebiliyordum.
"Bir şişe kapağı açtı sadece."
"Asıl olay da o zaten." dedi Kerem.
"Neden?"
"Normalde kimseye yardım etmeyi sevmez."
Mert bu kez arkadaşına sertçe baktı.
"Abartma."
"Abartmıyorum."
"Ediyorsun."
"Asla."
Asya eğilip kulağıma fısıldadı.
"Bence bunlar da bizden beter."
Gülmemek için dudağımı ısırdım.
Gerçekten de öyleydiler.
Kantinden çıktıktan sonra Kerem ve Asya önden yürümeye başladı.
Ben biraz geride kaldım.
Mert de yanıma denk geldi.
Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Sonra o sessizliği Mert bozdu.
"Sen..."
Başımı çevirdim.
"Hı?"
"Emir'le yakın arkadaş mısınız?"
Soruyu beklemiyordum.
"Yeni tanıştık."
"Anladım."
"Hepsi bu mu?"
"Ne?"
"Merak ettiğin buydu."
Başını hafifçe salladı.
"Evet."
Gülümsedim.
"Neden merak ettin?"
Birkaç saniye sustu.
"Bilmem."
"Bence biliyorsun."
Göz göze geldik.
İlk kez...
Hiçbirimiz bakışını kaçırmadı.
Sonra uzaktan Asya'nın sesi duyuldu.
"Defne! Hadi!"
Gözlerimi Mert'ten ayırdım.
"Geliyorum!"
Tekrar ona baktığımda dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.
"O zaman görüşürüz." dedi.
"Görüşürüz."
Yürümeye başladım.
Ama içimde küçük bir soru dönüp duruyordu.
Mert gerçekten sadece merak mı etmişti...
Yoksa bazı soruların cevabını benden duymaya ihtiyacı mı vardı?