Emir'in attığı mesaja birkaç dakika boyunca baktım.
Aslında ortada büyütülecek bir şey yoktu.
Sadece proje hakkında konuşmak istiyordu.
En azından öyle yazmıştı.
Ben:Tabii. Yarın okulda konuşuruz.
Mesajı gönderip telefonu çantama attım.
"Kimdi?" diye sordu Asya.
"Emir."
"Ne istiyormuş?"
"Proje."
Asya bana öyle bir baktı ki istemsizce güldüm.
"O bakışı biliyorum."
"Ben hiçbir şey demedim."
"Demen gerekmiyor."
Ertesi sabah kampüse vardığımda Asya her zamanki yerinde değildi.
Telefonumu çıkarıp mesaj attım.
Ben:Neredesin?
Cevap birkaç saniye içinde geldi.
Asya:Hocayla konuşuyorum. Sen kantine geç, geliyorum.
"Tek başıma mı..."
İç çekip kantine doğru yürüdüm.
Sıraya girmiş kahve beklerken yanıma biri geldi.
"Günaydın."
Mert.
"Günaydın." dedim.
İlk kez konuşmayı o başlatmıştı.
"Kahve mi?"
"Evet."
"Şekerli?"
"Bu kadar belli mi?"
Bardağıma baktı.
"Üç paket şeker attığını gördüm."
Utançla güldüm.
"Detaylara fazla dikkat ediyorsun."
"Bazen."
Sıra ilerledi.
Kahvelerimizi aldıktan sonra aynı masaya oturduk.
Garip olan...
Bu kez sessizlik rahatsız etmiyordu.
"Kampüse alıştın mı?" diye sordu.
"Biraz."
"Kaybolmuyor musun artık?"
"İki gündür kaybolmadım."
"İlerleme var."
"Sanki büyük bir başarı."
"Bence öyle."
İkimiz de güldük.
Tam o sırada biri omzuma hafifçe vurdu.
"Defne."
Emir.
Elinde birkaç kâğıt vardı.
"Rahatsız etmiyorumdur umarım."
"Yok."
"Şu proje var ya..."
Sandalyeyi çekip yanıma oturdu.
"Şurayı birlikte incelesek?"
"Olur."
Kâğıtlara eğildik.
Emir bir şeyler anlatırken ben dikkatle dinliyordum.
Arada anlamadığım yerleri soruyordum.
Yaklaşık on dakika sonra başımı kaldırdım.
"Mert?"
Az önce karşımda oturan sandalye boştu.
"Eee..."
Emir de etrafına baktı.
"Galiba gitti."
Fark etmemiştim bile.
İçimde hafif bir huzursuzluk oluştu.
Ders çıkışında koridorda yürürken Mert'i gördüm.
"Bir dakika!" diye seslendim.
Durdu.
Yanına gidince bana baktı.
"Neden haber vermeden gittin?"
"Konuşuyordunuz."
"Evet ama..."
"Rahatsız etmek istemedim."
Sesi sakindi.
Fazla sakindi.
"Bana kızgın mısın?"
"Kızgın değilim."
"Yalan."
Kaşını hafifçe kaldırdı.
"Nereden çıkardın?"
"Sana alıştım."
Bu cümle ağzımdan düşünmeden çıkmıştı.
İkimiz de birkaç saniye sustuk.
Mert gözlerini benden ayırmadı.
"Alıştın mı?"
"...Galiba."
İlk kez yüzündeki ifade tamamen değişti.
Sanki o tek kelime, bütün duvarlarını birkaç saniyeliğine indirmişti.
Tam konuşacakken...
"Defne!"
Bu kez Asya geliyordu.
"Sonunda seni buldum!"
Yanımıza gelip nefes nefese durdu.
"Mert, sen de buradaymışsın."
"Merhaba." dedi Mert.
Asya bana döndü.
"Hocamız yarın grup çalışması yapacağımızı söyledi."
"Gerçekten mi?"
"Evet."
Sonra ikimize sırayla baktı.
"Ben sizi sonra rahatsız ederim."
Kolumu tutup hafifçe çekti.
"Hadi."
"Asya, bir dakika..."
"Sonra konuşursunuz."
İstemeyerek Mert'e baktım.
"Görüşürüz."
"Defne."
Seslenince tekrar döndüm.
"Şey..."
Bir an duraksadı.
"Yarın başarılar."
Gülümsedim.
"Teşekkür ederim."
Akşam eve döndüğümde annem salonda televizyon izliyordu.
"Geldim annem."
"Hoş geldin kızım."
Çantamı bırakıp yanına oturdum.
Yüzüme dikkatlice baktı.
"Bir şey var."
"Nereden anlıyorsunuz siz?"
"Anneyim."
Gülümsedim.
"Bugün biriyle ufak bir yanlış anlaşılma yaşadım."
"Çözüldü mü?"
"Sanırım."
"Sanırım mı?"
"Emin değilim."
Annem saçımı okşadı.
"Bazı insanlar hissettiklerini söylemekte zorlanır."
"Ben de zorlanıyorum."
"O zaman birbirinizi anlamak biraz zaman alacak."
Başımı annemin omzuna yasladım.
Haklıydı.
Ama içimde başka bir soru dolaşıyordu.
Mert gerçekten sadece yanlış mı anlamıştı...
Yoksa Asya'nın dediği gibi, işin içinde başka duygular mı vardı?